Khuuchir () – tradycyjny i najstarszy (obok słynnego Morin Khuur) mongolski instrument smyczkowy mały|Erhu – Chińska Wersja Khuuchira Khuuchir jest uznawany za poprzednika chińskich instrumentów smyczkowych takich jak popularny Erhu czy instrumenty Huqin oraz Sihu.
Obecnie używana nazwa mongolska Khuuchi (znany także jako Huuchir) w rzeczywistości pochodzi od chińskiej nazwy „Huqin”, podobnie jak „Erhu” której początki sięgają ponad 1000 lat, kiedy to została sprowadzona do Chin, rządzonych ówcześnie przez Dynastie Tang, najpewniej podczas kampanii wojskowej przeciwko koczownikom stepowym.
Uważa się, że Khuuchir jak i Erhu wyewoluowali z xiqin, instrumentu starożytnego ludu Hu (zwani również Huren albo Huzu), jednakże dokładna historia instrumentu nie jest dokładnie znana.
Sam instrument ma wiele nazw w różnych częściach Azji i rozprzestrzenił się najpewniej przez Chińczyków oraz Jedwabny Szlak.
Budowa instrumentu Khucchir jest instrumentem smyczkowym składającym się z:
- Korpusu (pudło rezonansowe): Wykonany z drewna, miedzi lub bambusu. Naciągnięta na niego jest skóra węża. Posiada dolny otwór. Sam korpus może być owalny, cylindryczny, okrągły ale także czterokątny.
- Gryfu: Wykonany z drewna.
- Strun: Historycznie używane był używany jedwab. Współcześnie używa się strun nylonowych czy metalowych. Występują dwu lub czterostrunowe.
Przypisy
Kategoria:Mongolskie instrumenty ludowe