Generał prowiantmagister – funkcja w wojsku I Rzeczypospolitej.
Charakterystyka By zmienić system zaopatrywania wojsk na bardziej scentralizowany, z projektem utworzenia urzędu prowiantmagistra występowano już od XVI w. W tym czasie żołnierz w zasadzie sam starał się o żywność i kupował ją sobie z żołdu. Zaopatrzenie armii ułatwiali bazarnicy ciągnący za wojskiem z wozami i sprzedający prowiant. Taki sposób działania okazywał się niewydolny w czasie prowadzenia dłuższych kampanii, zwłaszcza gdy wojsko wkraczało w tereny spustoszone przez wojnę.
Stanowisko generał prowiantmagistra pojawiło się w wojsku I Rzeczypospolitej w XVII w. w okresie panowania Jana Sobieskiego. Był to pomocnik hetmana do spraw zaopatrzenia wojska w żywność i furaż. W 1658 sejm wyznaczył prowiantmagistra generalnego, który gromadził w magazynach centralnych zapasy zebrane przez prowiantmagistrów wybieranych przez sejmiki poszczególnych województw. Sprawami tymi zajmował się początkowo gen. W. Groben, później zaś płk Jerzy Taube. U schyłku XVII w. funkcję generała prowiantmagistra sprawował gen. mjr Jan Kazimierz Nencha.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Urzędy staropolskie Kategoria:Urzędy wojskowe