„Nauczyciel Polski” – pismo ukazujące się w latach 1921–1939. Początkowo jako organ Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego, a od 1922 roku Stowarzyszenia Chrześcijańsko-Narodowego Nauczycieli Szkół Powszechnych.

Historia „Nauczyciela Polskiego” wydawało we Lwowie od 1921 roku Polskie Towarzystwo Pedagogiczne. Zgodnie z decyzją Zjazdu założycielskiego od 1922 roku stał się on organem Stowarzyszenia Chrześcijańsko-Narodowego Nauczycieli Szkół Powszechnych. Pismo miało służyć przekazywaniu informacji na temat pracy Stowarzyszenia i do utrzymywania kontaktów z czytelnikami. Początkowo redakcja nadal znajdowała się we Lwowie, ale wkrótce przeniesiono ją do Warszawy.

Do 1923 roku pismo wychodziło co dwa tygodnie (oprócz wakacji czyli lipca i sierpnia). W 1924 roku z powodu kłopotów finansowych zmieniono częstotliwość i ukazywało się jako miesięcznik. Do wydawania dwutygodnika wrócono w 1928 roku i z taką częstotliwością ukazywało się do 1939 roku.

Nauczyciele otrzymywali „Nauczyciela Polskiego” bezpłatnie.

Redakcja Na czele Komitetu redakcyjnego stał prezes Stowarzyszenia, ale za całość prac przy redakcji pisma nadzorował redaktor odpowiedzialny. Redaktorzy odpowiedzialni:

Ludwik Pierzchała (1921−1922) Aleksander Marczuk (maj 1922–1924) Stanisław Glapiński (1925–kwiecień 1925) Henryk Maciejewski (1925–czerwiec 1930) Michał Siciński (1930 lipiec–listopad) Józef Jastrzębski (1930–kwiecień 1935) Stanisław Bońkowski (1935–luty 1939)

Przypisy

Kategoria:Czasopisma w języku polskim Kategoria:Niewydawane czasopisma polskie Kategoria:Polskie czasopisma pedagogiczne Kategoria:Prasa we Lwowie (II Rzeczpospolita) Kategoria:Prasa w Warszawie (II Rzeczpospolita)