Dienis Jewgienjewicz Kapustin (, znany również jako Dienis Nikitin (Денис Никитин) lub pod pseudonimem Biały Król, ur. 6 marca 1984 w Moskwie) – rosyjski działacz skrajnej prawicy i bojownik organizacji paramilitarnych.

W 2022 roku założył Rosyjski Korpus Ochotniczy walczący w wojnie rosyjsko-ukraińskiej po stronie Ukrainy i do dziś jest jego przywódcą.

Wczesne lata Urodził się 6 marca 1984 roku i wychował w Moskwie. Jest wnukiem Jefima Aronowicza Karpmanskiego, który przez 20 lat był dyrektorem cyrku w Soczi.

W 2001 roku, mając 17 lat, Kapustin wraz z rodzicami przeprowadził się do Kolonii w Niemczech. Według „Der Spiegel”, rodzina Kapustinów otrzymała stałe zezwolenie na pobyt jako rosyjscy Żydzi. Jednak, zapytana przez dziennikarzy „Spiegla” o pochodzenie etniczne i rzekome żydowskie pochodzenie, matka Kapustina określiła się po prostu jako Rosjanka. Kapustin studiował w Holandii i Niemczech. W wieku 22 lat wrócił do Moskwy, a następnie dołączył do „Jarosławki”, grupy pseudokibiców powiązanej z klubem CSKA Moskwa. Zradykalizowany przez swoje zaangażowanie w niemieckie środowiska pseudokibicowskie, brał udział w burdach ulicznych i atakach na grupy mniejszościowe, po czym skupił się bardziej na propagowaniu swoich poglądów w miejsce bezpośredniego udziału w bójkach.

Zaangażowanie w ruchy skrajnie prawicowe w Europie Kapustin jest opisywany jako kluczowa postać wśród europejskich skrajnie prawicowych aktywistów politycznych i pseudokibiców. Był głęboko zakorzeniony w środowisku pseudokibiców i przewodził niewielkiej grupie podczas zamieszek w czasie Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 2016 w porcie Marsylia.

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Nadrenii Północnej-Westfalii kierowane przez Herberta Reula (CDU) nazwało go „jednym z najbardziej wpływowych aktywistów neonazistowskich” w Niemczech i zauważyło, że profesjonalizował on walczącą subkulturę w kraju. Kapustin był również właścicielem marki odzieżowej White Rex, która zawierała odwołania do przemocy, białej supremacji i ksenofobii. Chciał, aby marka była kompleksowym dostawcą odzieży dla działaczy ruchów narodowosocjalistycznych.

Kapustin organizował i ułatwiał spotkania radykalnych grup prawicowych w Europie i Stanach Zjednoczonych poprzez organizowanie wydarzeń związanych ze sztukami walki, co zdaniem Federalnej Agencji Edukacji Obywatelskiej Niemiec przyczyniło się do rozwoju i wzrostu poparcia społecznego oraz aktywności radykalnej prawicy. W 2018 roku Kapustin nawiązywał kontakty w całej Europie: nie tylko pomagał w organizacji zawodów w sztukach walki, ale także oferował szkolenia ze sztuk walki i strzelectwa od Walii po Szwajcarię, a także utrzymywał dobre kontakty na scenach kibicowskich Sparty Praga i Legii Warszawa. Wystąpił również jako zawodnik i mówca na imprezie „Kampf der Nibelungen” (Bitwa Nibelungów).

W 2019 roku władze niemieckie cofnęły Kapustinowi pozwolenie na pobyt z powodu jego działalności w środowiskach pseudokibiców. Niemcy wydały mu również zakaz wjazdu do strefy Schengen za „działania przeciwko liberalno-demokratycznej konstytucji” i organizację zawodów w sztukach walki o podłożu neonazistowskim.

W Szwajcarii Kapustin prowadził szkolenia bojowe dla członków skrajnie prawicowej (PNOS). Prowadził również szkolenia dla członków , brytyjskiej grupy neonazistowskiej, zakazanej przez rząd Wielkiej Brytanii.

Kapustin określa siebie jako nacjonalistę, który wierzy, że Rosja należy do etnicznych Rosjan, a swoje poglądy określał jako patriotyczne, tradycjonalistyczne i prawicowe. Odrzucił neonazistowskie i rasistowskie konotacje, mówiąc: Nigdy nie zobaczycie mnie machającego flagą ze swastyką, nigdy nie zobaczycie mnie podnoszącego rękę w geście hitlerowskiego pozdrowienia. Dlaczego więc mielibyście mnie tak nazywać?.

Na Ukrainie Kapustin był obecny w Kijowie w czasie wydarzeń Euromajdanu w 2014 roku, a na stałe przeniósł się na Ukrainę w 2017 roku. Współpracował z Batalionem „Azow”, ukraińską prawicową grupą paramilitarną, aż do zamknięcia jej klubu sztuk walki Reconquista Club w 2019 roku.

Od stycznia 2021 roku współprowadził podcast Active Club z Robertem Rundo, liderem amerykańskiego ruchu .

Według ukraińskiego weterana wojennego i aktywistki , Kapustin próbował zerwać flagę LGBT niesioną przez Pyłypenkę podczas pogrzebu artysty i żołnierza , co zakończyło się przerwaniem bójki przez spryskanie ich obu gazem pieprzowym.

Wtargnięcia na terytorium Rosji w 2023 roku thumb|Członkowie Rosyjskiego Korpusu Ochotniczego podczas konferencji prasowej 24 maja 2023 roku. Kapustin na czele w czarnym mundurze W marcu 2023 roku Kapustin i kilku innych członków Korpusu Ochotniczego przeprowadzili w Rosji. 22 maja Kapustin, jako dowódca Rosyjskiego Korpusu Ochotniczego, brał udział w ataku na obwód biełgorodzki. 24 maja na konferencji prasowej zorganizowanej na terytorium Ukrainy poinformował, że grupa opuściła terytorium Rosji po 24 godzinach i że jest usatysfakcjonowana przebiegiem rajdu.

Kapustin został wpisany na listę terrorystów i ekstremistów Rosfinmonitoringu. 16 listopada 2 Sąd Wojskowy Zachodniego Okręgu Wojskowego skazał Kapustina zaocznie na dożywocie, uznając go winnym zdrady państwa i działalności terrorystycznej.

Fałszywe doniesienia o śmierci Kapustin miał zginąć w ataku dronów podczas walk o Ukrainę w obwodzie zaporoskim 27 grudnia 2025 roku. Rosyjski Korpus Ochotniczy potwierdził jego śmierć na Telegramie i zapowiedział pomszczenie go.

1 stycznia 2026 roku Główny Zarząd Wywiadu Ukrainy (HUR) opublikował nagranie wideo z udziałem Kapustina, w którym ten poinformował, że wciąż żyje. Stwierdzono, że rosyjskie służby specjalne zleciły zabójstwo Kapustina, ale HUR udaremnił zamach dzięki trwającej ponad miesiąc operacji specjalnej. Fałszywe doniesienia o śmierci Kapustina były częścią tej operacji. HUR poinformował o zidentyfikowaniu osób stojących za zamachem i otrzymał od nich zapłatę w wysokości pół miliona dolarów amerykańskich.

Przypisy

Linki zewnętrzne

Kategoria:Kibice Kategoria:Praktycy sztuk walki Kategoria:Uczestnicy walk w trakcie inwazji Rosji na Ukrainę (strona ukraińska) Kategoria:Skrajna prawica w Rosji Kategoria:Skrajna prawica na Ukrainie Kategoria:Ludzie urodzeni w Moskwie Kategoria:Ludzie, którzy upozorowali swoją śmierć Kategoria:Urodzeni w 1984