Łucja Ginko (ur. 13 grudnia 1947 w Chorzowie, zm. 21 grudnia 2018 w Tarnowskich Górach) – polska literaturoznawczyni, wykładowczyni akademicka, ekspertka w dziedzinie zarządzania kulturą, urzędniczka.
Życiorys Córka Wacława Hermana i Hildegardy z domu Dziuba. Ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Śląskim, gdzie prowadziła zajęcia z literatury romantycznej w Instytucie Filologii Polskiej (1970–1984). W 1977 obroniła na Uniwersytecie Warszawskim napisany pod kierunkiem Teresy Kostkiewiczowej doktorat „Pejzaż w poezji wczesnoromantycznej”.Przez wiele lat wykładała na Wydziale Teatru Tańca w Bytomiu Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie
W 1990 podjęła pracę w Wydziale Kultury Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach, od 1992 do 1999 pełniła funkcję dyrektorki tego Wydziału, w latach 1999–2009 dyrektorki Wydziału Kultury Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego, a następnie doradczyni marszałka ds. kultury (2009–2013). Po transformacji ustrojowej i reformie samorządowej budowała system zarządzania kulturą w województwie śląskim i regionalną politykę kulturalną, organizując m.in. pierwszy w województwie Kongres Kultury na Górnym Śląsku (1998) oraz Kongres Kultury Województwa Śląskiego (2010).
Kierowany przez nią Wydział Kultury Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego wypracował mechanizmy wsparcia dla instytucji kultury i artystów, w tym samorządowy program stypendialny ustanowiony w 2002 roku. Doprowadziła do powstania festiwalu Ars Cameralis, utworzonego z Górnośląskiego Festiwalu Sztuki Kameralnej. W latach 1992–1993 kierowała jego pierwszymi edycjami. Przez wiele lat była promotorką powstania nowoczesnej siedziby Biblioteka Śląska przy placu Rady Europy 1 w Katowicach. W 1999 roku została uhonorowana Nagrodą Amicus Librorum, przyznawaną Przyjaciołom Biblioteki Śląskiej.
Współpracując z Elżbieta Bieńkowska przygotowywała instytucje kultury województwa śląskiego do aplikowania o pierwsze środki unijne, co umożliwiło realizację projektów rewitalizacyjnych oraz budowę i modernizację siedzib instytucji kultury w regionie. Zainicjowała i wdrażała – wraz z zespołem roboczym – „Strategię rozwoju kultury w województwie śląskim na lata 2006–2020” pierwszy w Polsce regionalny dokument tego typu, który za cel strategiczny uznawał wspieranie instytucji kultury jako element budowy kapitału społecznego oraz zrównoważonego rozwoju kultury w regionie. Stanowiło to model nowoczesnego podejścia do zarządzania kulturą przez jednostki samorządowe.
Dzięki realizacji „Strategii”, którą kierowany przez nią Wydział Kultury wdrażał przez wiele lat, powstały nowoczesne siedziby instytucji kultury, którym zapewniono stabilne dofinansowanie.
Podczas Kongresów Kultury Polskiej organizowanych w Warszawie (2010–2011) postulowała rozwój partnerstw lokalnych oraz włączanie organizacji pozarządowych i podmiotów prywatnych w mechanizmy wsparcia kultury.
Była jedną z inicjatorek i długoletnich promotorek powstania nowej siedziby Muzeum Śląskie w Katowicach na terenie dawnej kopalni, działając od 2004 roku na rzecz wykorzystania terenów poprzemysłowych i przeniesienia muzeum do nowej lokalizacji.
Przez wiele lat współpracowała m.in. z **Stanisław Hadyna**, Lechem Szarańcem, **Jan Malicki (polonista)**, Leszkiem Jodlińskim, Bogdanem Toszą, Dariuszem Miłkowskim, **Robert Talarczyk**, **Tadeusz Serafin**, Maciejem Klussem, Markiem Zielińskim i wieloma innymi dyrektorami i twórcami.
Do końca życia wspierała artystów i działaczy kultury.
Do śmierci pełniła funkcję przewodniczącej Rady Programowej Teatru Śląskiego, Forum Dyrektorów Teatrów Województwa Śląskiego, które założyła i które nazwano później jej imieniem i Komisji Nagrody „Złote Maski”.
W 2023 Teatr Śląski ustanowił nagrodę „Kopyto Kultury im. Łucji Ginko”.
Życie prywatne Była pasjonatką jeździectwa – w 1973 wspólnie z mężem, Wojciechem Ginko, założyła i prowadziła przez wiele lat Ośrodek Jeździecki w Zbrosławicach. Redaktorka wspomnieniowej książki Wojciecha Ginko Jeździecka Dolina Zbrosławice, czyli o koniach, ludziach i PRL-u (Zbrosławice 2018, 224 s.). Jej córka, Agnieszka Ginko-Humphries jest poetką i animatorką życia kulturalnegoAnna Ładuniuk, „Łucja Ginko w wierszach jej córki Agnieszki Ginko”, *Dziennik Zachodni*, 22 grudnia 2019, dostęp: 2 lutego 2026, https://dziennikzachodni.pl/lucja-ginko-w-wierszach-jej-corki-agnieszki-ginko/ar/c6-14674043 Syn, Jakub, prowadzi restauracje.
Pochowana 4 stycznia 2019 na cmentarzu w Zbrosławicach.
Odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi „za zasługi w pracy zawodowej oraz w działalności społecznej" (2003)Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 19 lutego 2003 r. o nadaniu odznaczeń (). Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” w dziedzinie upowszechnianie kultury (2005)
Publikacje W „Słowniku literatury polskiej XIX wieku” opracowała hasła: „poemat”, „koń”, „list poetycki”.
Książki Ginkowa Ł., Koń ma duszę w sobie, Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1988 (Biblioteka Romantyczna), ISBN 978-83-08-01222-2.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Śląskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Chorzowie Kategoria:Ludzie związani ze Zbrosławicami Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Kategoria:Polscy działacze kulturalni Kategoria:Polscy historycy literatury Kategoria:Polscy urzędnicy samorządowi Kategoria:Urodzeni w 1947 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Śląskiego Kategoria:Zmarli w 2018