Evelin Samuel (ur. 13 maja 1975 w Tallinnie) – estońska piosenkarka, pisarka i dziennikarka; reprezentantka Estonii w Konkursie Piosenki Eurowizji 1999.
Kariera Już jako sześciolatka planowała zostać piosenkarką. Niedługo później została przyjęta do szkoły muzycznej, a w trzeciej klasie nagrała pierwszą piosenkę. Jako dziecko śpiewała też w teatrze dziecięcym Colombina. W 1993 roku zajęła czwarte miejsce w konkursie .
W 1994 roku po raz pierwszy wzięła udział w Eurolaul, estońskich preselekcjach do Konkursu Piosenki Eurowizji. Z piosenką „Unelind” wystąpiła jako pierwsza w kolejności i zajęła szóste miejsce z 73 punktami, z utworem „Soovide puu” była ósma z 69 punktami, natomiast z piosenką „Ime”, wykonywaną wraz z i , zakończyła rywalizację na piątej pozycji z 86 punktami. W tym samym roku wygrała konkurs z utworem „Vari ja roos”. Wraz z Kiisem i Tõevere założyła po Eurolaul zespół Duubel+, jednak po nagraniu kilku utworów opuściła go.
W 1996 roku ponownie wystartowała w Eurolaul, tym razem wykonując dwie piosenki: „Kaheksa näoga kuu” wraz z Toomasem Rullem oraz „Kummalisel teel” z , Maarją-Liis Ilus oraz . Pierwsza z nich uplasowała się na piątej pozycji z 54 punktami, a druga na szóstej pozycji z 51 punktami. W 1997 roku była wokalistką towarzyszącą Maarji-Liis Ilus podczas jej zwycięskiego występu w Eurolaul, a także w samym Konkursie Piosenki Eurowizji, na którym zajęła ona ósme miejsce z 82 punktami z piosenką „Keelatud maa”. W 1998 roku ponownie wzięła udział w Eurolaul z utworem „Unistus igavesest päevast”, tym razem zajmując drugie miejsce z 94 punktami.
W 1999 roku wystąpiła w Konkursie Piosenki Eurowizji z piosenką „”, z którą zajęła 6. miejsce z 90 punktami. Rok później ponownie wystartowała w Eurolaul z utworem „Over The Water Blue”, kończąc rywalizację na trzeciej pozycji z 69 punktami. W tym samym roku podawała wyniki głosowania Estonii w Konkursie Piosenki Eurowizji. Tę samą funkcję pełniła też w 2006 roku.
W 2000 roku była rzecznikiem prasowym podczas koncertów Gary’ego Moore’a, Tiny Turner i Alice’a Coopera. W trakcie swojej kariery zajmowała się również śpiewaniem na promach Hansatee. Pracowała także w radiu Uuno.
W marcu 2002 roku wydała debiutancki album, Over The Water Blue. W latach 2006–2012 przerwała swoją karierę muzyczną.
W marcu 2010 roku została redaktorem naczelnym czasopisma „Tervis Pluss”. W 2011 roku przeszła na to samo stanowisko w magazynie „Pere ja Kodu”, z którego po miesiącu zrezygnowała, nadal pisząc dla niego teksty. W 2014 roku została redaktorem naczelnym portalu Ideesahver oraz magazynu „Käsitöö”, a także prowadzącą telewizyjnego programu kulinarnego Lemmikreseptid. W 2018 roku została nauczycielką śpiewu w szkole muzycznej w Jõelähtme.
W 2022 roku wzięła udział w Eesti Laul (następcy Eurolaul organizowanym w zmienionym formacie) z utworem „Waterfall”, z którym awansowała do półfinału, jednak tam odpadła.
Jest autorką dwóch książek dla dzieci: Ükskord, kui sadas vihma... i Hiigelsoojad pilvelambad. Pracowała również jako menedżer ds. reklamy i marketingu oraz specjalistka ds. marketingu eventowego. Od 2013 roku pasjonuje się ceramiką. W 2022 roku otworzyła swoją pracownię ceramiczną, a dwa lata później otrzymała dyplom z ceramiki.
W latach 2014–2019 była członkinią partii Isamaa. Z ramienia tego ugrupowania startowała w wyborach parlamentarnych w 2015 roku, jednakże nie została wybrana.
Życie prywatne W latach 2006–2013 była w związku z Raimo Ülavere, z którym ma dwóch synów: Oskara (ur. 16 listopada 2006) i Torstena (ur. 11 listopada 2008). Latem 2016 roku poślubiła pianistę Johana Randvere. 1 lutego 2019 urodziła córkę Annę Martę. Pod koniec 2025 roku para rozstała się.
Przypisy
Kategoria:Estońscy dziennikarze Kategoria:Estońscy wokaliści Kategoria:Ludzie urodzeni w Tallinnie Kategoria:Politycy Isamaa Kategoria:Reprezentanci Estonii w Konkursie Piosenki Eurowizji Kategoria:Urodzeni w 1975