Jan Henryk Stefan de Lapierre, ps. Kamień (ur. 2 czerwca 1900 w Aleksandrowie Kujawskim, zm. 11 marca 1987 we Wrocławiu) – polski lekarz okulista, doktor medycyny; oficer rezerwy lekarz Wojska Polskiego, porucznik Armii Krajowej; lekkoatleta, specjalizujący się w skoku wzwyż.

Młodszy brat zmarłego w Londynie na emigracji oficera Wojska Polskiego i żołnierza Armii Krajowej Henryka de Lapierre (1899–1977).

Życiorys Dzieciństwo i młodość Urodził się 2 czerwca 1900 r. w Aleksandrowie, w rodzinie szlacheckiej kupca Jana i Heleny z Rejmanów. Po przeprowadzce dorastał we Lwowie, gdzie w 1914 r. uczęszczał wraz z bratem do III klasy w C. K. V Gimnazjum, a następnie w 1918 r. ukończył z nim VII klasę w C. K. III Gimnazjum im. Franciszka Józefa. W drugiej z wymienionych szkół średnich w 1919 r. złożył egzamin dojrzałości.

W młodości amatorsko uprawiał lekkoatletykę, reprezentując barwy Pogoni Lwów (1917–1921). 6 października 1918 r. został wyróżniony honorową nagrodą wędrowną „Pogoni” za zwycięstwo w zawodach pięcioboju lekkoatletycznego wśród młodzieży szkół średnich, z kolei we wrześniu 1919 r. zajął drugie miejsce w konkursie skoku wzwyż w międzyklubowych zawodach lekkoatletycznych „Pogoni” z klubami z Warszawy.

Osiągnięcia Mistrzostwa Polski seniorów w lekkoatletyce Lwów 1921 – brązowy medal w skoku wzwyż (z rozbiegu)

Progresja wyników konkurencja19171921skok wzwyż1,45 m1,55 m

Służba w Wojsku Polskim Wraz z zakończeniem I wojny światowej i odzyskaniem przez Polskę niepodległości w listopadzie 1918 r. wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego. W latach 1919–1921 walczył w wojnie polsko-ukraińskiej, a następnie polsko-bolszewickiej. Wkrótce po zakończeniu działań na froncie otrzymał przydział do Szkoły Podchorążych w Warszawie, po ukończeniu której został zwolniony z wojska w stopniu podchorążego. W 1923 r. de Lapierre został zatwierdzony w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 lutego 1921 r. i 7. lokatą w korpusie oficerów taborowych. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 6 Dywizjonu Taborów we Lwowie, utrzymany w roku następnym. Po uzyskaniu stopnia doktora jako podporucznik lekarz korpusu oficerów sanitarnych w stanie rezerwy wszedł w skład kadry zapasowej 6 Szpitala Okręgowego, pozostając w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto (1934).

Wykształcenie i działalność zawodowa W czerwcu 1928 r.Blisko 7 lat od zgłoszenia i przyjęcia w poczet studentów jesienią 1921 roku. ukończył studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, uzyskując stopień naukowy doktora wszech nauk lekarskich. Z uwagi na niekorzystną sytuację materialną, krótko po obronie dyplomu pozostał na uczelni w charakterze wolontariusza w Klinice Położniczej, a następnie praktykanta w Klinice Okulistycznej. Na mocy uchwały Rady Wydziału Lekarskiego z dniem 1 sierpnia 1931 r. objął stanowisko asystenta starszego przy Katedrze Okulistyki, sprawując tę funkcję do 1944 roku. Niespełna rok po przyjęciu na stanowisko de Lapierre zajmował mieszkanie w budynku Kliniki Okulistycznej UJK przy ul. Pijarów 4, a następnie Głowińskiego 7, w którym mieszkał co najmniej do 1938 roku. W latach 1937–1938 świadczył dodatkowe usługi jako lekarz opieki zdrowotnej z początkowym wynagrodzeniem 1350 zł rocznie, a później 150 zł miesięcznie. Był członkiem Towarzystwa Lekarskiego Lwowskiego.

II wojna światowa W okresie okupacji niemieckiej działał w konspiracji: do marca 1944 r. pełnił funkcję kierownika działu sanitarnego w dziale IV (kwatermistrzowskim) Inspektoratu Lwów Miasto w Okręgu Lwów Armii Krajowej. Z dniem 3 maja 1944 r. awansowany na stopień porucznika rezerwy służby sanitarnej Armii Krajowej. Jesienią 1944 r. został powołany do wojska i wysłany do Lublina. Pod koniec roku przedostał się do Warszawy, gdzie w latach 1944–1946 przewodniczył Komisji Lekarskiej.

Lata powojenne Po zakończeniu działań wojennych przeniósł się i zamieszkał we Wrocławiu, w kamienicy przy ul. Kiełbaśniczej 5. Do czasu przejścia na emeryturę w 1960 r. pracował w mieście jako ceniony lekarz okulista. Aktywnie angażował się w organizację pierwszych wrocławskich wystaw psów rasowych.

Pochowany na Cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu (4d / A / 5).

Życie prywatne Żonaty z pilotką Jadwigą Danutą z Sikorów, uczestniczką wielu konkursów lotniczych, uznaną przez powojenne władze komunistyczne w Polsce za zaginioną w 1941 r. we Lwowie, zaś faktycznie aresztowaną 25 lipca 1940 r., a następnie zamordowaną 26 czerwca 1941 r. w jednym z lwowskich więzień.

Biegle, tj. w słowie i piśmie, władał językiem polskim, niemieckim, francuskim oraz słabo angielskim, zaś tylko w słowie językiem rosyjskim.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Polscy okuliści Kategoria:Polscy skoczkowie wzwyż Kategoria:Lekkoatleci Pogoni Lwów Kategoria:Absolwenci gimnazjów we Lwowie Kategoria:Absolwenci Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Wojskowi związani ze Lwowem Kategoria:Oficerowie 6 Dywizjonu Taborów Kategoria:Podporucznicy taborów II Rzeczypospolitej Kategoria:Podporucznicy lekarze II Rzeczypospolitej Kategoria:Żołnierze Okręgu Lwów Armii Krajowej Kategoria:Oficerowie Armii Krajowej Kategoria:Urodzeni w 1900 Kategoria:Zmarli w 1987 Kategoria:Ludzie urodzeni w Aleksandrowie Kujawskim Kategoria:Pochowani na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu