Stanisław Badoń (ur. 14 listopada 1926 w Woli Gręboszowskiej, zm. 16 kwietnia 1997 w Poznaniu) – polski historyk i bibliotekarz.
Życiorys Pochodził z rodziny chłopskiej. Maturę zdał w 1947 roku w Dąbrowie Tarnowskiej. Ukończył studia historyczne na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego (1952), a także kurs dla słuchaczy Studium Dziennikarskiego. W 1953 roku podjął pracę w Wydziale Kultury Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej na stanowisku referendarza ds. bibliotek. W 1956 roku zdał państwowy egzamin w zakresie bibliotekarstwa i bibliotekoznawstwa w Państwowej Komisji Egzaminacyjnej dla Pracowników Bibliotek przy Ministerstwie Kultury i Sztuki. Od 1955 do 1974 roku był dyrektorem Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej w Szczecinie. Za swojej kadencji doprowadził do rozbudowy i modernizacji budynku szczecińskiej Książnicy, sprowadził do pracy w niej absolwentów wyższych uczelni w Polsce, zainicjował planowe gromadzenie zbiorów, w tym w dziale zbiorów specjalnych. Dzięki jego staraniom WiMBP w Szczecinie uzyskała status biblioteki naukowej (1965) i prawo do otrzymywania obowiązkowego egzemplarza bibliotecznego (1969). Dbał o rozwój i wyposażenie bibliotek terenowych na obszarze województwa. Kierował punktem konsultacyjnym Państwowego Ośrodka Kształcenia Korespondencyjnego Bibliotekarzy. Zainicjował wydawanie czasopisma „Bibliotekarz Zachodniopomorski” oraz Bibliografii Pomorza Zachodniego. Był wykładowcą Wyższej Szkoły Nauczycielskiej w Szczecinie.
W 1966 roku uzyskał tytuł doktora, na podstawie obronionej na Uniwersytecie Wrocławskim pracy pt. Biblioteki publiczne powszechne w województwie szczecińskim w latach 1945–1964. W tym samym roku przyznano mu tytuł bibliotekarza dyplomowanego, a w 1974 roku kustosza dyplomowanego. Od 1957 roku był członkiem Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich, od 1957 do 1974 roku pełnił funkcję przewodniczącego zarządu okręgowego w Szczecinie. W latach 1969–1972 był przewodniczącym Zarządu Głównego SBP. Należał także m.in. do Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich, Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Norweskiej i Szczecińskiego Towarzystwa Kultury. Od 1955 roku był członkiem PZPR.
W 1974 roku osiadł w Poznaniu, gdzie został dyrektorem Biblioteki Głównej Politechniki Poznańskiej. Doprowadził do powiększenia powierzchni pomieszczeń, pod jego kierunkiem przeprowadzono także komputeryzację w oparciu o autorski system biblioteczny LECH. W latach 1984–1990 był redaktorem naczelnym czasopisma „Bibliotekarz”. W 2002 roku przeszedł na emeryturę.
Otrzymał Złotą Odznakę Honorową „Gryf Pomorski” (1960), Złoty Krzyż Zasługi (1966), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1972), Nagrodę Ministra Edukacji Narodowej III stopnia (1989), Medal Komisji Edukacji Narodowej, Odznakę „Zasłużony Działacz Kultury”, Honorową Odznakę SBP. W 1993 roku otrzymał godność Honorowego Członka SBP.
Został pochowany na cmentarzu w Krzesinach.
Przypisy
Kategoria:Polscy historycy Kategoria:Polscy bibliotekarze Kategoria:Urodzeni w 1926 Kategoria:Zmarli w 1997 Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Członkowie Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich Kategoria:Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Odznaką Honorową Gryfa Pomorskiego Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”