Walter Dejaco (ur. 19 czerwca 1909 w , zm. 1978) – austriacki architekt, zbrodniarz nazistowski, SS-Obersturmführer, szef sekcji planowania Centralnego Zarządu Budowlanego Waffen-SS i Policji w Auschwitz, projektant komór gazowych i krematoriów w Birkenau.
Życiorys Urodził się w , obecnie części Innsbrucku. Był synem urzędnika pocztowego Karla Dejaco i Marii z d. Kornik. Ukończył gimnazjum i technikum w Innsbrucku, w 1930 roku zdał egzaminy inżynierskie, następnie pracował jako architekt w Innsbrucku, dorabiał także jako instruktor narciarstwa i przewodnik turystyczny.
Od 1933 roku był członkiem zdelegalizowanych w Austrii NSDAP i SS, z powodu tej działalności w 1934 roku przebywał 5 miesięcy w więzieniu, następnie udał się na emigrację do Francji, a następnie do Włoch, pracował wówczas jako instruktor narciarstwa. Od 1937 roku mieszkał w Niemczech, gdzie także pracował jako architekt. Po Anschlussie wrócił do Austrii. W maju 1939 roku wziął ślub z Hertą Elsler.
W listopadzie 1939 roku zgłosił się do służby w SS-Totenkopfverbände w Krakowie. Od 6 czerwca 1940 roku pracował w Centralnym Zarządzie Budowlanym Waffen-SS i Policji w Oświęcimiu, został przydzielony do biura budowlanego, gdzie odpowiedzialny był za dział projektowy. Odpowiedzialny był za koordynowanie wszystkich prac budowlanych na terenie obozu Auschwitz-Birkenau, przygotowywał plany, często pełnił także funkcję kierownika budowy. 20 kwietnia 1941 roku został awansowany do stopnia Rottenführera, w listopadzie tego samego roku na Unterscharführera, a miesiąc później został SS-Sonderführerem w randze Untersturmführera.
Zajmował się m.in. projektowaniem baraków obozowych. W 1941 roku wraz z Georgem Werkmannem opracował projekt pierwszych krematoriów w Auschwitz-Birkenau, które przeznaczone miały być do spalania ciał radzieckich jeńców wojennych. Wraz z Fritzem Ertlem koordynował następnie budowę krematoriów, wizytował często place budowy, zmuszając więźniów do wycieńczającej pracy. Wraz z Ertlem zaprojektował także komory gazowe. 16 września 1942 roku wraz z Rudolfem Hößem i Franzem Hösslerem wizytował obóz zagłady w Chełmnie nad Nerem, gdzie zapoznawali się z metodami spalania zwłok wykorzystywanymi przez Paula Blobela w ramach akcji 1005.
W 1943 roku został zastępcą szefa Centralnego Zarządu Budowlanego w Oświęcimiu. Od maja do sierpnia 1944 roku przebywał na kursie budowlanym w Arolsen. W sierpniu 1944 roku został awansowany do stopnia SS-Obersturmführera. Pracował w obozie do końca jego funkcjonowania, dostał się do niewoli radzieckiej, w której przebywał do 1950 roku. Następnie pracował jako architekt w Reutte.
W styczniu 1972 roku w Wiedniu rozpoczął się proces jego i Fritza Ertla, przedstawiono im zarzut współudziału w mordach masowych więźniów Auschwitz poprzez planowanie, stworzenie i nadzorowanie komór gazowych i krematoriów, Dejacowi zarzucano także mordowanie więźniów z premedytacją, m.in. w październiku 1940 roku zastrzelił dwóch więźniów na placu budowy krematorium nr I, a w marcu 1942 roku zastrzelił grupę 5 więźniów żydowskich. 10 marca 1972 roku zostali uniewinnieni, następnie sąd zwrócił im także koszty procesu.
Zmarł w 1978 roku.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie SS Kategoria:Personel Auschwitz-Birkenau Kategoria:Austriaccy naziści Kategoria:Austriaccy architekci Kategoria:Politycy NSDAP Kategoria:Przewodnicy turystyczni Kategoria:Ludzie urodzeni w Innsbrucku Kategoria:Jeńcy niemieccy w niewoli radzieckiej 1941–1956 Kategoria:Ludzie związani z Krakowem Kategoria:Niemieccy zbrodniarze wojenni w okresie II wojny światowej Kategoria:Funkcjonariusze niemieckich władz okupacyjnych w Polsce 1939–1945 (dystrykt krakowski) Kategoria:Urodzeni w 1909 Kategoria:Zmarli w 1978 Kategoria:Austriaccy inżynierowie