Kazimierz Walerian Sosnowski (ur. 2 marca 1800 we Wrotkowie, zm. 2 grudnia 1872 we Lwowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor teologii, prałat papieski, administrator (wikariusz kapitulny) diecezji lubelskiej w latach 1863–1869, uczestnik Soboru Watykańskiego IWojciech Cioczek, Epitafium - Ks. Kazimierz Sosnowski, Krzczonowski Gościniec s. 19-21..
Życiorys Urodził się w zdeklasowanej rodzinie szlacheckiej herbu Nałęcz jako syn Andrzeja i Małgorzaty z Szatkowskich. Po ukończeniu Szkoły Wojewódzkiej w 1816 wstąpił do karmelitów bosych w LublinieRusek T., Kronika Parafii Krzczonów, 1960, s. 45b.. Studiował teologię na Uniwersytecie Warszawskim i Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie w 1826 uzyskał doktorat z teologii. Wyświęcony na kapłana w wieku 22 lat, początkowo zapowiadał się na karierę akademicką, jednak zrezygnował z ubiegania się o katedrę na UJKumor B., Kazimierz Walerian Sosnowski, [w:] Polski Słownik Biograficzny, Kraków 2001, zeszyt 167, s. 572-575..
Po opuszczeniu zakonu pełnił liczne funkcje w diecezji lubelskiej: był sekretarzem i kapelanem biskupa Józefa Marcelina Dzięcielskiego, audytorem postkurialnym, administratorem kilku parafii oraz wieloletnim proboszczem w parafii w Krzczonowie. Od 1830 należał do kapituły katedralnej w Lublinie, a w 1855 otrzymał godność prałata i dziekana kapituły. Sprawował także urzędy sędziego posynodalnego i kościelnego II instancjiStarnawski Z, Kazimierz Sosnowski 1800-1874, administrator diecezji lubelskiej 1863-1869, [w:] Wiadomości Diecezjalne Lubelskie 1985, s. 121-124..
Był zaangażowany w sprawy narodowe – w okresie poprzedzającym powstanie styczniowe działał w Komitecie Centralnym Narodowym. Po śmierci biskupa Wincentego a Paulo Pieńkowskiego w 1863 został wybrany wikariuszem kapitulnym diecezji lubelskiejArchiwum Archidiecezjalne Lubelskie, sygn. Rep 60 IVb 99.. W czasie represji popowstaniowych znalazł się pod silną presją władz rosyjskich; zmuszony do lojalności wobec cara, uniknął zesłania, jednak w 1869 opuścił Królestwo Polskie i udał się do Galicji, a następnie do RzymuArchiwum Parafii Krzczonów, nr inwent. 191..
W Rzymie został przyjęty przez papieża Piusa IX i brał udział w Soborze Watykańskim I jako jedyny przedstawiciel Kościoła katolickiego w Rosji bez sakry biskupiej wpisany na listę Ojców Soboru. Otrzymał godność papieskiego prałata domowego. Ostatnie lata życia spędził jako proboszcz parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kołomyi, żyjąc w trudnych warunkach materialnychBanaszak M., Historia Kościoła Katolickiego, czasy nowożytne 1758-1914, Warszawa 1991, s. 305.
Zmarł 2 grudnia 1872 roku we Lwowie. Pozostawił po sobie bogatą korespondencję i dokumenty archiwalne, stanowiące ważne źródło do dziejów Kościoła na Lubelszczyźnie w XIX wieku. Przypisy
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Polscy duchowni katoliccy okresu zaborów Kategoria:Uczestnicy soboru watykańskiego I Kategoria:Urodzeni w 1800 Kategoria:Zmarli w 1872