Józef Sudacki (ur. 2 sierpnia 1895 w Święcicy, zm. 20 sierpnia 1948 w Overton) – major administracji (piechoty) Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Józefa (zm. 1911) i Tekli z Sekurów (zm. 1932) urodzony 2 sierpnia 1895 we wsi Święcica, w ówczesnym powiecie sandomierskim guberni radomskiej. Ukończył sześć klas szkoły powszechnej w Tarnobrzeg]u oraz pięć klas w tamtejszej c. k. Wyższej Szkole Realnej. Od 1913 był członkiem „Zarzewia”, a w lipcu 1914 wstąpił do Związku Strzeleckiego.
6 sierpnia 1914 w Krakowie wstąpił do oddziałów strzeleckich. W Kielcach został przydzielony do 2 kompanii I batalionu 1 pułku piechoty. W październiku tego roku w bitwie pod Laskami został kontuzjowany w głowę, lecz pozostał w szeregach. W 1916 awansował na kaprala. W listopadzie tego roku zdał egzamin z zakresu klasy szóstej szkoły realnej, a w czerwcu 1917 zdał egzamin dojrzałości w c. k. Szkole Realnej w Tarnobrzegu. 18 września 1917, po kryzysie przysięgowym, został wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii i wysłany na front włoski. Służył kolejno w 100 pułku piechoty, batalionie „A” i 40 pułku piechoty, a we wrześniu i październiku przebywał na kursie oficerskim w Mürzzuschlag w Styrii.
W listopadzie 1918, po powrocie do Tarnobrzegu, wstąpił do 9 kompanii 17 pułku piechoty. 20 marca 1919 został przeniesiony do 1 pułku piechoty Legionów na stanowisko dowódcy plutonu 10 kompanii i jednocześnie pełniącego obowiązki oficera broni pułku. Za zajęcie Wilna w kwietniu 1919 został odznaczony Krzyżem Walecznych. Następnie objął dowództwo 12 kompanii, a później dowodził 9 kompanią. Wyróżnił się 26 maja 1919 w boju pod Zalesiem. 15 lipca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 czerwca 1919 podporucznikiem w piechocieDz. Rozk. Wojsk. Nr 80 z 26 lipca 1919, poz. 2712. W maju 1920 został przeniesiony z batalionu zapasowego 1 pp Leg. w Jabłonnie do batalionu zapasowego 66 pułku piechoty w Toruniu na stanowisko dowódcy kompanii, jako ppor. Józef Sadacki, przeniesiony do baonu zapasowego 64 pp.. W końcu lipca 1920 wyruszył na front jako dowódca 9 kompanii III batalionu 4 pułku pomorskiego, późniejszego 263 pułku piechoty. W sierpniu 1920, po rozwiązaniu 253 pp, został wcielony do 144 pułku strzelców i wyznaczony na stanowisko dowódcy 11 kompanii. 30 września 1920 na przyczółku mostowym na rzece Jasiołda został ciężko ranny w szczękę. Po rocznym leczeniu został przeniesiony do 66 pułku piechoty w Chełmnie na stanowisko dowódcy kompanii. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 830. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W połowie 1923 został przeniesiony do 18 pułku piechoty w Skierniewicach na stanowisko dowódcy kompanii. W grudniu tego roku został przeniesiony do 33 pułku piechoty w Łomży. Po ukończeniu kursu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie został wyznaczony na stanowisko dowódcy III batalionu. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1927 i 53. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W maju tego roku został przydzielony do Kwatery Głównej Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko dowódcy oddziału sztabowego. 23 grudnia 1927 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z pozostawieniem na dotychczas zajmowanym stanowisku. W sierpniu 1931 powierzono mu czasowe pełnienie obowiązków komendanta Kwat. Gł. MSWojsk. Z dniem 15 listopada 1931 został przeniesiony do 27 pułku piechoty w Częstochowie na stanowisko dowódcy batalionu. W marcu 1932 został przeniesiony do Kwat. Gł. MSWojsk. na stanowisko komendanta. Na tym stanowisku pełnił służbę do 1939. W międzyczasie został przeniesiony do korpusu oficerów administracji, grupa administracyjna.
We wrześniu 1939 wyjechał z kraju i został internowany na terytorium Królestwa Rumunii. W lutym 1941 został przekazany władzom niemieckim i jako jeniec wojenny osadzony w Oflagu VI E Dorsten. Zmarł 20 sierpnia 1948 w Overton, w hrabstwie Flintshire w północnej Walii.
Był żonaty z Zofię Kłoniecką (1903–1973), z którą miał córkę Kazimierę Halinę (1923–1993).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4795 – 6 grudnia 1921 Krzyż Niepodległości – 2 sierpnia 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 10 listopada 1938 „za zasługi w służbie wojskowej” Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1928 „w uznaniu zasług położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości” Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka „Za wierną służbę” łotewski Medal Pamiątkowy 1918-1928 – 6 sierpnia 1929
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie” Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1910–1914) Kategoria:Dowódcy batalionów 33 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Jeńcy Oflagu VI E Dorsten Kategoria:Majorowie administracji II Rzeczypospolitej Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Odznaką „Za wierną służbę” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 66 Kaszubskiego Pułku Piechoty Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Laskami i Anielinem 1914 Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1948 Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego internowani w Rumunii w czasie II wojny światowej