Tadeusz Fijałkowski (ur. 5 kwietnia 1871 we Włocławku, zm. 14 lutego 1937 w Częstochowie) – polski inżynier architekt, przedsiębiorca budowlany i działacz społeczny.
Życiorys thumb|250px|kamienica Banku Handlowego przy ul. Piłsudskiego 5 thumb|250px|kamienica Banku Państwa przy II Alei 34 Urodził się 5 kwietnia 1871 r. we Włocławku. Był synem Romana, architekta powiatu włocławskiego i nieszawskiego, i Walentyny z Rykowskich. Jego bratem był architekt Jan (1872–1919). W 1893 r. ukończył szkołę realną we Włocławku, a następnie studiował w Instytucie Inżynierów Cywilnych w Petersburgu, gdzie w 1898 r. otrzymał dyplom inżyniera. Po studiach zajął się architekturą cywilną oraz budową dróg. Chociaż wykonał projekty kilku budynków w Petersburgu i Moskwie, jednocześnie w latach 1898–1901 zajmował stanowisko architekta powiatu radzyńskiego, po czym objął funkcję architekta miasta Częstochowy, a później także powiatu częstochowskiego. Był autorem projektów wielu obiektów architektonicznych, m.in. dwóch neorenesansowych budynków bankowych w Częstochowie: dla oddziału Banku Państwa przy II Alei 34 (1902 r.) i dla oddziału Banku Handlowego przy ul. Piłsudskiego 5 (1903 r.). Projektował również budynki mieszkalne, w tym przebudowy kamienic, m.in. przy pl. Daszyńskiego pod numerami 3, 4, 5, 10, 14. Wraz z inż. Leonem Mońkowskim zaprojektował gmach Towarzystwa Dobroczynności dla Chrześcijan przy ul. Staszica (1912 r.).
W 1903 r. został konsulem częstochowskiego oddziału Warszawskiego Towarzystwa Cyklistów, Należał do Towarzystwa Dobroczynności dla Chrześcijan oraz Straży Ogniowej Ochotniczej. W 1906 r. był członkiem Komitetu Szkoły Polskiej, dzięki któremu utworzono w Częstochowie I Gimnazjum Polskie. W 1907 r. wszedł do komisji tymczasowej, a w 1908 r. do komisji budowlanej Wystawy Przemysłowo-Rolniczej w Częstochowie. W 1909 r. był jednym z założycieli, a później członkiem zarządu oddziału Stowarzyszenia Kupców Polskich. W 1910 r. przewodniczył radzie opiekuńczej wieczorowych kursów rzemieślniczych dla młodzieży Stowarzyszenia Przemysłowo-Rzemieślniczego, a od 1912 r. należał do zarządu Towarzystwa Pracy Społecznej. Był prezesem Rady Częstochowskiego Towarzystwa Wzajemnego Kredytu dla Przemysłu i Handlu.
Został powołany do wojska rosyjskiego i w latach 1914–1917, w stopniu pułkownika, służył w oddziałach drogowo-mostowych armii rosyjskiej. Od połowy 1917 r. do maja 1918 r. pełnił funkcję naczelnika oddziału drogowego w I Korpusie Polskim w Bobrujsku w Białorusi. Po demobilizacji korpusu powrócił do Częstochowy w czerwcu 1918 r.
Na początku 1919 r. objął stanowisko inżyniera miejskiego, a także wszedł w skład miejskiej komisji robót miejskich, ale po kilku miesiącach, zrażony sposobem prowadzenia robót publicznych, zrezygnował z tych funkcji i założył własne przedsiębiorstwo budowlane, które przygotowywało projekty obiektów mieszkalnych, publicznych i technicznych oraz prowadziło roboty budowlane. W 1925 r. wykonał projekt podstacji transformatorowej dla elektrowni w Częstochowie i zrealizował budowę szkoły powszechnej na Zawodziu w Częstochowie, a w 1927 r. prace wykończeniowe przy katedrze Św. Rodziny w Częstochowie.
Był członkiem oddziału częstochowskiego Stowarzyszenia Architektów Rzeczpospolitej Polskiej, a także członkiem honorowym Cechu Mistrzów Murarskich oraz Mistrzów Ciesielskich.
Zmarł 14 lutego 1937 r. w Częstochowie. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
Żonaty z Dominiką Eufrozyną ze Świderskich, miał córki Halinę i Wandę.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Instytutu Inżynierów Cywilnych cesarza Mikołaja I Kategoria:Członkowie Stowarzyszenia Architektów Polskich Kategoria:Ludzie związani z Częstochową Kategoria:Oficerowie I Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy architekci Kategoria:Ludzie urodzeni we Włocławku Kategoria:Urodzeni w 1871 Kategoria:Zmarli w 1937