Regiment dragonii koronnej Kreutza – oddział koronny autoramentu cudzoziemskiego wojska I Rzeczypospolitej pierwszej połowy XVII wieku (okresu wojny smoleńskiej).
Formowania i zmiany organizacyjne W pierwszej połowie XVII w. wojska zaciężne dzielono na dwa rodzaje: autoramentu polskiego i autoramentu cudzoziemskiego różniące się między sobą sposobem zaciągu i organizacją. Dragonia zaliczana była do autoramentu cudzoziemskiego, a jako rodzaj wojsk zaciężnych zaliczanych do „ludu ognistego” była w zasadzie piechotą; konie bowiem służyły jej wyłącznie do przemarszów, a walczyła głównie pieszo. Podstawową jednostką organizacyjną dragonii był regiment. Król wydawał na jego utworzenie patent wybranemu przez siebie człowiekowi (szefowi regimentu) i zawierał z nim umowę kapitulacyjną. Faktycznym dowódcą regimentu był pułkownik (oberster), który dobierał sobie sztab i dowódców kompanii. Ci ostatni rekrutowali szeregowych tzw. systemem wolnego bębna.
W XVII wieku wojska Rzeczypospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Tatarami Chanatu Krymskiego, Imperium Osmańskim i Carstwem Moskiewskim.
W odsieczy smoleńskiej 1633 roku wziął udział regiment dragonii koronnej Kreutza. Posiadał on w swojej strukturze 6 rot i liczył 650 porcji. W 1635 zreorganizowano polską piechotę (w tym dragonię) „cudzoziemską”. W związku z utratą większości koni, na bazie regimentu dragonii koronnej Kreutza utworzono regiment piechoty.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Regimenty dragonii I Rzeczypospolitej Kategoria:Regimenty autoramentu cudzoziemskiego Kategoria:Oddziały wojsk zaciężnych Kategoria:Dragonia koronna w dobie wojny polsko-rosyjskiej (1632–1634) Kategoria:Oddziały I Rzeczypospolitej biorące udział w odsieczy smoleńskiej