Chwała Boża – objawienie niewidzialnego Boga ludziom w sposób umożliwiający im jego doświadczenie.
W Biblii Termin występuje wielokrotnie w Starym Testamencie. Księga Psalmów stanowiła, iż chwała Boża przebywa w świątyni (Ps 26, 8) oraz że doświadczają jej osoby modlące się (Ps 63, 3). Księga Ezechiela rozważała możliwość powrotu chwały Bożej w kontekście niewoli babilońskiej (Ez 43). Inni prorocy, w szczególności Izajasz, oczekiwali objawienia się chwały Bożej obejmującej wszystkie narody (Iz 24, 16; 40, 5; 60, 1–3; 66, 12).
W Nowym Testamencie na określenie chwały używa się słowa δόξα (doxa), przy czym znaczeniowo termin pozostał zbieżny ze Starym Testamentem, zarówno jeżeli chodzi o doświadczenie Boga, jak i oczekiwanie na objawienie się chwały Bożej (Mk 8, 38; 66, 12; 13, 26; 66, 12; Ap 21, 23n; 66, 12). Listy Apostolskie widzą ukrzyżowanego Chrystusa jako tego, który w wyjątkowy sposób ma udział w chwale Bożej (1 Kor 2, 8; Hbr 2, 7.9). List do Rzymian podkreśla, że nadzieję na udział w chwale Bożej mogą mieć wszyscy wierzący (Rz 5, 2; 8, 17). Do chwały Bożej nawiązują ponadto doksologie.
W teologii Pojęcie chwały Bożej pojawia się szczególnie w kontekście wielbienia Boga podczas sprawowania liturgii. Marcin Luter przeciwstawił „teologię chwały” (łac. theologia gloriae), interpretowaną jako poznanie Boga za pośrednictwem Kościoła, swojej teologii krzyża i wizji Boga ukrytego. Hans Urs von Balthasar zajmował się znakami chwały Bożej w jasnych i ciemnych sposobach objawiania się Boga.
Przypisy
Kategoria:Teologia chrześcijańska