Chorągiew pancerna koronna Mikołaja Szczawińskiego – oddział koronnej jazdy pancernej autoramentu narodowego wojska I Rzeczypospolitej drugiej połowy XVII wieku (okresu wojny polsko-tureckiej 1683–1699).
Charakterystyka Chorągiew pancerna (kozacka) była jednostką organizacyjną i taktyczną liczącą około 100–150 koni. Zaciągano ją według systemu pocztów towarzyskich. Składała się z zazwyczaj dwukonnych pocztów: rotmistrza, porucznika, chorążego i pocztów towarzyszy. Podział porcji w oddziale był następujący: 5 porcji brał rotmistrz, 2 porcje porucznik, 2 porcje chorąży, a nieco ponad 40 porcji dzielono pomiędzy poczty towarzyskie.
W XVII wieku wojska Rzeczpospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami rosyjskimi, szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Tatarami Chanatu Krymskiego i Turcją.
Żołnierze chorągwi starosty łęczyckiego Mikołaja Szczawińskiego znaleźli się w kompucie wojsk koronnych pod Wiedniem w 1683 i wzięli udział w wojnie polsko-tureckiej. Zgodnie z etatem chorągiew powinna posiadać 100 koni nowego zaciągu. Faktycznie posiadała 90 koni.
W 1686 król Jan Sobieski zorganizował kolejne uderzenie na Mołdawię. Armia była gotowa do działań z początkiem lipca. W tym czasie, będąca w składzie pułku marszałka nadwornego, chorągiew pancerna starosty łęczyckiego liczyła 100 koni.
Przedłużająca się wojną z Turcją spowodowała, że sejm warszawski w 1690 obniżył komput wojska koronnego. Zgodnie z nowym etatem chorągiew Szczawińskiego liczyła 100 koni.
Po Mikołaju Szczawińskim, od 1 listopada 1693 szefostwo chorągwi przejął kasztelaniec wołyński Michał Wielhorski.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Chorągwie autoramentu narodowego Kategoria:Chorągwie pancerne koronne Kategoria:Jazda koronna w dobie wojny polsko-tureckiej (1683–1699) Kategoria:Oddziały I Rzeczypospolitej biorące udział w wyprawie na Mołdawię (1686) Kategoria:Oddziały polskie walczące w bitwie pod Wiedniem Chorągiew pancerna koronna Mikołaja Szczawińskiego