Bulimoreksja () – specyficzne zaburzenie odżywiania charakteryzujące się występowaniem naprzemiennie lub jednocześnie objawów anoreksji (głodzenie się, lęk przed przybraniem na wadze, zniekształcony obraz własnego ciała) oraz bulimii (epizody kompulsywnego objadania się, po których następują zachowania kompensacyjne: prowokowanie wymiotów, stosowanie diuretyków, nadmierne ćwiczenia fizyczne).
Klasyfikacja Pojęcie bulimoreksji nie pojawia się w żadnej z obowiązujących klasyfikacji diagnostycznej (ICD-10 ani DSM-5). Część badaczy traktuje bulimoreksję jako jeden z objawów bulimii – inni jako odrębne zaburzenie odżywiania lub jako następstwo anoreksji. Osoby zmagające się z bulimoreksją otrzymują więc najczęściej diagnozę UFED (unspecified feeding or eating disorder = niesprecyzowane zaburzenie karmienia lub odżywiania)W DSM-IV diagnoza ta brzmi EDNOS (eating disorder not otherwise specified).
Rozpoznanie i obraz kliniczny Bulimoreksja charakteryzuje się okresami głodówki przeplatanymi napadami kompulsywnego objadania się. Stan ten musi utrzymywać się przez co najmniej 6 miesięcy. Z kolei objawy powinny występować co najmniej 2 dni w tygodniu.
Osoba cierpiąca na bulimoreksję podczas epizodu objadania się spożywa ogromne ilości pokarmów, następnie doświadcza poczucia winy i lęku przed przytyciem. Wówczas stosuje zachowania kompensacyjne, takie jak np. wywoływanie wymiotów, stosowanie środków przeczyszczających i moczopędnych, głodówki, ćwiczenia fizyczne, wykonywanie lewatyw. Skutkuje to m.in.:
intensywnymi wahaniami masy ciała (osoba chora szybko traci kilogramy, a następnie z powrotem przybiera na wadze); zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej; zaburzeniami hormonalnymi; zaburzeniami równowagi kwasowo-zasadowej; osłabieniem siły mięśniowej; zaparciami, wrzodami żołądka, biegunkami tłuszczowymi; sennością.
Czynniki predysponujące
wysoki poziom neurotyczności; perfekcjonizm; niska samoocena; brak akceptacji własnego ciała.
Przypisy
Kategoria:Zaburzenia odżywiania