thumb|Schemat i model działania głowicy prętowej Głowica prętowa – rodzaj głowicy bojowej stosowanej w pociskach rakietowych, w której elementem rażącym jest zespół metalowych prętów ułożonych wokół ładunku materiału wybuchowego. Pręty rozmieszczone są równolegle do osi podłużnej głowicy, wzdłuż tworzących powierzchni walcowej otaczającej ładunek, w jednej lub kilku warstwach. Sąsiednie pręty łączone są naprzemiennie na przeciwległych końcach, tworząc konstrukcję pierścieniową.
Pomiędzy ładunkiem wybuchowym a warstwą prętów umieszcza się wkładkę amortyzującą, ograniczającą ich fragmentację w chwili detonacji. W wyniku wybuchu energia materiału wybuchowego powoduje rozrzut prętów w postaci rozszerzającego się pierścienia, bez ich rozdrobnienia na drobne odłamki. Po przekroczeniu określonego promienia, gdy obwód powstałego pierścienia przewyższa sumaryczną długość połączonych prętów, elementy te rozdzielają się i kontynuują lot samodzielnie, często w ruchu niestabilnym (z koziołkowaniem).
Głowice prętowe przeznaczone są przede wszystkim do zwalczania celów powietrznych. Uderzające w konstrukcję statku powietrznego pręty przecinają pokrycie i elementy nośne, powodując utratę integralności strukturalnej oraz zniszczenie celu na skutek działania sił aerodynamicznych. Tego typu głowice stosowane są głównie w pociskach rakietowych klasy ziemia–powietrze oraz powietrze–powietrze, zazwyczaj wyposażonych w zapalniki zbliżeniowe.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Głowice bojowe