Leon Edward Rahden (Raden) (ur. 3 maja 1889 w maj. Szejpy, zm. 4–7 kwietnia 1940 w Katyniu) – major broni pancernych Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Syn Edwarda (1855–1897), barona herbu własnego, i Leontyny z Montwiłłów (1860–1921) urodzony 3 maja 1889 w majątku Szejpy na Kowieńszczyźnie. Pochodził ze szlachty guberni kurlandzkiej. Był luteraninem. Miał siostrę (ur. 1882) i brata Edwarda Leona (1888–1945). Uczył się w gimnazjum realnym w Mitawie, a następnie ukończył Morski Korpus Kadetów w Petersburgu.

został przyjęty do Aleksandrowskiej Szkoły Wojskowej w Moskwie jako podoficer. , po ukończeniu szkoły, został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z i wcielony do 4 batalionu saperów w Grodnie. pełnił służbę na stanowisku młodszego oficera 3 kompanii saperów. Wziął udział w I wojnie światowej. W czerwcu 1915 pełnił służbę na stanowisku młodszego oficera kompanii reflektorów. Awansował na kolejne stopnie: porucznika ( ze starszeństwem z ), sztabskapitana (28 lutego 1916) i kapitana (14 października 1917). 6 stycznia 1918 został zdemobilizowany z armii rosyjskiej.

W kwietniu 1919 został przydzielony do 2 eskadry lotniczej wielkopolskiej, w której latał jako obserwator. 23 maja 1919 został przyjęty do Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim z byłej armii rosyjskiej w stopniu kapitana w wojskach lotniczych. Wykonywał loty bojowe na froncie litewsko=białoruskim. Między innymi 6 sierpnia wziął udział w bombardowaniu dworca kolejowego w Mińsku, a 23 sierpnia w locie obserwacyjnym nad twierdzą Bobrujsk. W lutym został przydzielony do Dowództwa I Grupy Lotniczej na stanowisko oficera taktycznego. 25 kwietnia 1920 uległ wypadkowi samochodowemu. 9 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w Korpusie Wojsk Lotniczych, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. W końcu września 1920 objął dowództwo nowo powstałego 2 dywizjonu samochodów pancernych w Poznaniu. 1 czerwca 1921 nadal dowodził dywizjonem w Poznaniu, a jego oddziałem macierzystym był 2 dywizjon samochodowy w Lublinie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 10. lokatą w korpusie oficerów samochodowych. Później został przeniesiony do 3 dywizjonu samochodowego w Grodnie na stanowisko zastępcy dowódcy dywizjonu. 14 maja 1925 został odkomenderowany na sześciomiesięczny kurs doskonalenia oficerów w Obozie Szkolnym Wojsk Samochodowych w Warszawie. Z dniem 15 grudnia 1925, po ukończeniu kursu, został przeniesiony do korpusu oficerów kawalerii z równoczesnym wcieleniem do 5 pułku ułanów w Ostrołęce i przeniesieniem służbowym do Departamentu Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. W departamencie zajmował stanowisko szefa wydziału samochodów pancernych. W marcu 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I, a z dniem 31 sierpnia tego roku przeniesiony w stan spoczynku. W 1934, jako oficer kawalerii stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Wilno Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr III. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.

W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie w Kozielsku. Między 3 a 5 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego (lista z 2 kwietnia 1940). Między 4 a 7 kwietnia 1940 zamordowany w Katyniu i tam pogrzebany. Od 28 lipca 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

Był żonaty z Marią z Hartmanów (ur. 27 kwietnia 1894 w Wilnie, zm. 13 stycznia 1974), z którą miał syna Leopolda Edwarda (ur. 20 grudnia 1920 w Poznaniu, zm. 9 lutego 1993).. Żona i syn zostali pochowani na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie.

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownikaDecyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych Krzyż Kampanii Wrześniowej – pośmiertnie 1 stycznia 1986. rosyjskie Order Świętego Stanisława 2 stopnia z mieczami – Order Świętej Anny 3 stopnia z mieczami i kokardą – Order Świętego Stanisława 3 stopnia z mieczami i kokardą – Order Świętej Anny 4 stopnia z napisem na szabli „Za odwagę” –

Zobacz też jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci Aleksandrowskiej Szkoły Wojskowej Kategoria:Kapitanowie lotnictwa II Rzeczypospolitej Kategoria:Kurlandzka szlachta Kategoria:Majorowie broni pancernych II Rzeczypospolitej Kategoria:Majorowie kawalerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939 r. Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Katyniu Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1889 Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Żołnierze Armii Wielkopolskiej