Depresja lekooporna (TRD, z ang. treatment-resistant depression) – forma zaburzeń depresyjnych, która nie reaguje na standardowe leczenie farmakologiczne, w tym na co najmniej dwa różne leki przeciwdepresyjne, które zostały stosowane w odpowiednich dawkach przez wystarczająco długi czas (zwykle około 4–6 tygodni). Skuteczne pozostają: terapia elektrowstrząsowa, ketamina, esketamina, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna (TMS) i niektóre środki wspomagające (np. atypowe leki przeciwpsychotyczne).
Czynniki ryzyka Współwystępujące zaburzenia psychiczne Np.: zaburzenia lękowe, zaburzenia osobowości, zaburzenia odżywiania, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, toksykomania, ADHD.
Współwystępujące choroby somatyczne Niektórzy ludzie z diagnozą depresji lekoopornej mogą mieć niezdiagnozowaną chorobę somatyczną, która powoduje lub przyczynia się do ich depresji. Do tego typu chorób zaliczyć można m.in. niedoczynność tarczycy, zespół Cushinga, chorobę Addisona, cukrzycę, chorobę niedokrwienną serca, choroby nowotworowe, AIDS i chorobę Parkinsona.
Leczenie Leczenie depresji lekoopornej może obejmować:
zwiększenie dawki lub zmianę leku przeciwdepresyjnego (np. z SSRI na SNRI, TLPD, bupropion lub moklobemid); dodanie do standardowej terapii lekiem przeciwdepresyjnym leku przeciwpsychotycznego, przeciwlękowego lub stabilizatora nastroju (np. węglanu litu); połączenie leków przeciwdepresyjnych z dwóch różnych grup (np. SSRI + bupropion); terapię elektrowstrząsową; przezczaszkową stymulację magnetyczną; zastosowanie ketaminy, esketaminy lub psylocybiny.
Przypisy
Kategoria:Zaburzenia depresyjne