Mieczysław Walentynowicz (ur. 3 listopada 1943 w Waśkowicach na Wileńszczyźnie) – polski pilot, generał dywizji pilot Wojska Polskiego; doktor nauk technicznych (2012); dowódca 34 pułku lotnictwa myśliwskiego (1985–1987); dowódca 2 Korpusu Obrony Powietrznej (1992–1995); zastępca dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej–szefa Wojsk Lotniczych (1995–1998).
Życiorys Mieczysław Walentynowicz urodził się 3 listopada 1943 w Waśkowicach na Wileńszczyźnie.
W 1961 rozpoczął służbę wojskową jako podchorąży Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie. W 1965 po jej ukończeniu i promowaniu na podporucznika, otrzymał przydział służbowy do 10 pułku lotnictwa myśliwskiego w Łasku na stanowisko pilota. W jednostce tej pełnił służbę do roku 1974 zajmując kolejno stanowiska: starszego pilota, dowódca klucza. W latach 1974–1978 studiował w Wojskowej Akademii Lotniczej w Monino (ZSRR), po czym został skierowany do Słupska, gdzie pełnił służbę w 28 pułku lotnictwa myśliwskiego. Był w tej jednostce na stanowiskach: zastępca dowódcy eskadry, dowódca eskadry, zastępca dowódcy pułku. Dwukrotnie zdobył tytuł pilota roku. W latach 1985–1987 dowodził 34 pułkiem lotnictwa myśliwskiego w Babich Dołach, gdzie, dowodząc tą jednostką, zdobył tytuł przodującej jednostki sił powietrznych.
W 1988 po ukończeniu Podyplomowych Studiów Operacyjno-Strategicznych w Akademii Sztabu Generalnego WP został skierowany do służby w Dowództwie 2 Korpusu Obrony Powietrznej w Bydgoszczy, gdzie objął stanowisko zastępcy dowódcy korpusu. W 1992 objął funkcję dowódcy 2 Korpusu OP. W tym samym roku mianowany na stopień generała brygady. Dowodzony przez niego korpus zdobył tytuł przodującego w tym rodzaju sil zbrojnych. W roku 1995 otrzymał przydział służbowy na stanowisko zastępcy dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej–szefa Wojsk Lotniczych.
W roku 1996 uzyskał nominację na stopień generała dywizji. Współautor programu modernizacji sił powietrznych oraz dostosowania do współdziałania z NATO. Był konsultantem w Instytucie Technicznym Wojsk Lotniczych. Od 1999 był w dyspozycji ministra obrony narodowej. W listopadzie 1999 Wojskowa prokuratura postawiła mu i innym wojskowym zarzuty o nieumyślne spowodowanie katastrofy „Iskry”, w wyniku której 11 listopada 1998, w dniu Święta Niepodległości zginęło dwóch pilotów. 9 września 2004 w Warszawie minister obrony narodowej Jerzy Szmajdziński przyjął gen. dyw. Mieczysława Walentynowicza wraz z grupą generałów, w tym gen. bryg. dr. nauk med. Andrzeja Trybusza, w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej.
W rezerwie działał w Klubie Generałów. W grudniu 2008 po wielu latach procesów sądowych został prawomocnie uniewinniony w sprawie katastrofy, postępowanie w części dotyczącej jego odpowiedzialności za wydanie rozkazu do przelotu MiG-29 i Su-22 umorzono z powodu przedawnienia. W roku 2012 obronił pracę doktorską w Instytucie Technicznym Wojsk Lotniczych, temat pracy: Badanie skuteczności modernizacji statków powietrznych. Jego promotorem był prof. nadzw. dr hab. inż. Andrzej Żyluk.
Awanse podporucznik – 1965 (...) generał brygady – 1992 generał dywizji – 1996 Ordery, odznaczenia i wyróżnienia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski tytuł pilota roku i inne Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Urodzeni w 1943 Kategoria:Ludzie związani z Dęblinem Kategoria:Ludzie związani z Łaskiem Kategoria:Ludzie związani ze Słupskiem Kategoria:Ludzie związani z Gdynią Kategoria:Podporucznicy ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Absolwenci Wojskowej Akademii Technicznej Kategoria:Absolwenci Wojskowo-Lotniczej Akademii Inżynieryjnej im. N. J. Żukowskiego Kategoria:Absolwenci Akademii Sztabu Generalnego Kategoria:Generałowie dywizji Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Wojskowi związani z Bydgoszczą Kategoria:Wojskowi związani z Warszawą Kategoria:Wojskowi związani z Poznaniem