Zdobycie Krakowa – szturm sił mongolskich na stolicę Małopolski podczas inwazji na Polskę w 1241 roku, którą zdobyły i spalili, mordując większość jej mieszkańców.
Tło Na początku lutego 1241 roku armia mongolska skupiła się w pobliżu Włodzimierza i wkroczyła do Małopolski. Najeźdźcy zdobyli Lublin i Zawichost, docierając 13 lutego do Sandomierza. Wojsko polskie pod dowództwem wojewody krakowskiego Włodzimierza zostało pokonane w bitwach pod Turskiem i pod Chmielnikiem. To ostatnie zwycięstwo otworzyło Mongołom drogę do Krakowa. Gdy do miasta dotarły wieści o polskiej klęsce, cześć mieszkańców uciekło w kierunku Śląska, Czech i Niemiec. Chłopi opuszczali pobliskie wsie, ukrywając się w lasach, bagnach i innych miejscach.
Zdobycie miasta (grodu) Mongołowie wkroczyli do Krakowa prawdopodobnie 22 marca 1241 roku. Miasto (Gród) nie było bronione. Ci mieszkańcy, którzy nie uciekli, ukryli się w kościołach i na wzgórzu Wawelskim.
Najeźdźcy pozostali w mieście przez dziesięć dni, a ich pobyt doprowadził do niemal całkowitego zniszczenia Krakowa. Według Długosza armii mongolskiej nie udało się zdobyć kościoła św. Andrzeja (którym miała się schronić ludność Okołu). Najprawdopodobniej najeźdźcom nie udało się też zdobyć wzgórza Wawelskiego. 31 marca 1241 roku Mongołowie podpalili Kraków. Zginęło ok. 3 tys. ludzi. 1 lub 2 kwietnia Mongołowie opuścili zrujnowany Kraków i po połączeniu się z oddziałem z Kujaw skierowali się w kierunku Śląska.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historia Krakowa w średniowieczu Kategoria:Wydarzenia 1241 Kategoria:Masakry w Polsce Kategoria:Bitwy I najazdu mongolskiego na Polskę