right|mały|Nina Wilińska jako Krysia (na pierwszym planie) w filmie "Orlę", 1927 Nina Wilińska ps. Ninka (ur. 6 lipca 1916 w Piotrogrodzie, zm. 13 sierpnia 1987 w Warszawie) – polska aktorka teatralna i filmowa, artystka dziecięca.
Życiorys Była córką Aleksandra Wilińskiego (1869–1939) – dyrygenta, śpiewaka i kompozytora. Już jako dziecko wzięła udział w przedstawieniu opery Madame Butterfly, wystawianej przez jej ojca w Piotrogrodzie. Po wybuchu rewolucji październikowej, w 1918 roku Wilińscy – dzięki interwencji Maksyma Gorkiego u samego Lenina – powrócili do Polski. Przybyli do Warszawy, gdzie Nina ukończyła szkołę baletową Kazimierza Łobojki oraz prywatną szkołę śpiewu.
Karierę zaczynała jako aktorka dziecięca – na początku lat 20. XX wieku wystąpiła w przedstawieniu bajki Czerwony Kapturek Artura Oppmana w Wilnie. W latach 1924–1925 występowała w zespole dziecięcym Stanisławy Luzińskiej, m.in. w Teatrze Polskim w Wilnie oraz w warszawskich teatrach im. Aleksandra Fredry i Wodewil. W marcu 1925 występowała w Teatrze Małym przed Józefem Piłsudskim. W tym okresie grała również w innych teatrach warszawskich: Teatrze Nowości (1924, 1927) oraz Teatrze Polskim (1925) oraz nagrywała w wytwórni Syrena Rekord płyty z utworami dla dzieci (1927–1933). W latach 1929–1930 była członkinią zespołu teatru dla dzieci i młodzieży, kierowanego przez Tymoteusza Ortyma, z którym wystąpiła m.in. w Kaliszu, Bydgoszczy i Płocku.
W latach 1930–1932 występowała w Toruniu, Włocławku, Płocku i Bydgoszczy. W 1932 roku powróciła do Warszawy, grając w teatrach: Coloseum (1932), Casanova (1933), Teatrze im. Gabrieli Zapolskiej oraz w restauracji hotelu Savoy (1933). W 1934 roku uzyskała maturę oraz dała eksternistyczny egzamin aktorski ZASP. W latach 1935–1937 była aktorką Teatru Wielkiego we Lwowie, natomiast w okresie od 1937 do 1939 roku występowała w Łodzi. Lata II wojny światowej spędziła w Warszawie, grając w teatrach jawnych: Nowości (1940–1944), Złoty Ul (1940–1944), Stara Mewa (1940–1941), Komedia (1941) i Figaro (1941–1943).
Po zakończeniu walk była aktorką Teatrów Miejskich w Częstochowie, a w następnym okresie występowała sporadycznie w stolicy, m.in. w Teatrze Muzycznym (1959) oraz Teatrze Ateneum (1961). Brała również udział w organizowanych przez Mieczysławę Ćwiklińską objazdowych spektaklach przedstawienia Drzewa umierają stojąc.
Była małżonką aktora Kazimierza Pawłowskiego (1914–1973). Ich synem był aktor Wojciech Wiliński (1940–2026). Została pochowana na warszawskim cmentarzu prawosławnym na Woli w kwaterze 71/11/14.
Filmografia Rywale (1925) Orlę (1927) – Krysia, córka Kuklińskiego Serce batiara (1939, nieukończony) Źródło: Film Polski
Przypisy
Kategoria:Ludzie urodzeni w Petersburgu Kategoria:Pochowani na cmentarzu prawosławnym na Woli Kategoria:Polskie aktorki dziecięce Kategoria:Polskie aktorki filmowe Kategoria:Polskie aktorki teatralne Kategoria:Polskie wokalistki Kategoria:Urodzeni w 1916 Kategoria:Zmarli w 1987