Chorągiew husarska koronna Stefana Czarnieckiego – oddział ciężkiej jazdy koronnej wojska I Rzeczypospolitej wojska I Rzeczypospolitej drugiej połowy XVII wieku (okresu wojny polsko-rosyjskiej 1654–1667).
Charakterystyka Chorągiew husarska należała do wojsk autoramentu narodowego. Była jednostką organizacyjną i taktyczną liczącą około 100–200 koni. Zaciągano ją według systemu pocztów towarzyskich. Składała się z zazwyczaj dwu-trzy konnych pocztów: rotmistrza, porucznika, chorążego i pocztów towarzyszy. Wraz z towarzyszami do boju stawali pocztowi (zwani pacholikami, czeladnikami lub osiadaczami). Oprócz nich husarz dysponował ciurami (sługami obozowymi). Ci ostatni rzadko brali udział w walkach, co najwyżej w obronie taboru lub obozu.
W XVII wieku wojska Rzeczypospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Carstwem Moskiewskim, Tatarami Chanatu Krymskiego i Imperium Osmańskim.
Wiosną 1660 pokój oliwski zakończył wojnę ze Szwecją. Król Jan Kazimierz jeszcze w tym samym roku postanowił zakończyć wojnę polsko-rosyjską. Uderzenie głównych sił głównych miały osłaniać dwie dywizje litewskie wzmocnione dywizją koronną Stefana Czarnieckiego. W skład tej ostatniej wchodziła chorągiew husarska Stefana Czarnieckiego. Porucznikiem chorągwi był Piotr Kossakowski, a po nim Władysław Skoraszewski. W czerwcu 1660 liczyła 184 konie.
Po wojewodzie ruskim, potem kijowskim Stefanie Czarnieckim szefostwo chorągwi objął chorąży koronny Andrzej Potocki. Dowództwo sprawował Kossakowski.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Chorągwie husarskie koronne Kategoria:Chorągwie autoramentu narodowego Kategoria:Jazda koronna w dobie wojny polsko-rosyjskiej (1654–1667) Kategoria:Czarnieccy herbu Łodzia