Roland Brinkmann (ur. 23 stycznia 1898 w Hagenow, zm. 3 kwietnia 1995 w Hamburgu) – niemiecki geolog i paleontolog.
Życiorys Ukończył gimnazjum w Rostocku, po czym podjął studia na uniwersytecie we Fryburgu Bryzgowijskim, uzyskując na tej uczelni doktorat w 1921. W tymże roku zatrudnił się na Uniwersytecie w Getyndze, prowadząc tam zajęcia oraz prace badawcze do 1933 i uzyskując najpierw habilitację w 1923, a w 1929 stanowisko profesora nadzwyczajnego. Przez cały okres pobytu na uczelni w Getyndze prowadził wspólne badania z tamtejszym profesorem . W 1933 przeprowadził się do Hamburga w związku z otrzymaniem tam posady na miejscowym uniwersytecie i tytułu profesora zwyczajnego. W latach 1933–1935 należał do NSDAP, jednak z powodu swych krytycznych wobec nazizmu wypowiedzi został wykluczony z tej partii, a w 1937 zwolniony z pracy na uczelni. Wyjechał na Półwysep Iberyjski i jako pracownik niemieckiej firmy do początku 1940 prowadził badania w celu rozpoznania złóż rud wolframu oraz cyny. Podczas okupacji Polski władze niemieckie mianowały go w kwietniu 1940 kierownikiem oddziału terenowego dla Generalnego Gubernatorstwa Reichsamtes für Bodenforschung (Urzędu Rzeszy do Badań Ziemi). Oddział ten przejął majątek polskiego Państwowego Instytutu Geologicznego. Wiosną 1944 opuścił Polskę i od 1946 wykładał na Uniwersytecie w Rostocku aż do 1949, gdy wydano go władzom Polski, w związku z wysuwanymi przez niektórych polskich byłych podwładnych zarzutami, że w trakcie okupacji brał udział w rabunku własności PIG-u oraz prześladował jego miejscowy personel. Do wiosny 1951 przebywał w areszcie, jednak po procesie sądowym został uniewinniony. Kontynuował karierę naukową na Uniwersytecie w Bonn aż do emerytury w 1963, a następnie wyjechał do Turcji i pracował na uniwersytecie w Izmirze do 1973.
Tematyka prac geologicznych Brinkmanna była szeroka. Wiele jego prac dotyczyło paleogeografii oraz amonitów jury i kredy, prowadził jednak także badania z zakresu m.in. geologii strukturalnej, złożowej i badania plejstocenu. Ponadto napisał kilka podręczników akademickich mających po parę wydań, w tym w językach obcych, oraz pierwszą monografię nt. geologii Turcji.
W czasie pracy na Uniwersytecie w Bonn został wybrany dziekanem na kadencję 1958–1959. Otrzymał tytuł doktor honoris causa Uniwersytetu Hamburskiego w roku 1971.
Od 1923 był żonaty z Margarete z d. Schrepfer, mieli trzy córki i trzech synów.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Niemieccy geolodzy Kategoria:Niemieccy paleontolodzy Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu we Fryburgu Bryzgowijskim Kategoria:Doktorzy honoris causa uczelni w Niemczech Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu w Getyndze Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu w Hamburgu Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu w Rostocku Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu w Bonn Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Zmarli w 1995