Filozofia norweska – część filozofii Zachodu, narodowa tradycja filozoficzna, uprawiana na terytorium Norwegii.
Początkowo nie miała ona samodzielnego znaczenia, ponieważ Norwegia w ciągu czterystu lat zależna była od Danii, a po klęsce Danii w od Szwecji, która zmusiła Norwegię do zawarcia unii. Samodzielna filozofia norweska powstała dopiero w połowie XVIII w. Po utworzeniu katedry filozofii na Uniwersytecie w Oslo rozwinęła się w Norwegii filozofia szkolna. Pierwszym zawodowym filozofem był Niels Treschow.
Poważny wpływ na rozwój myśli filozoficznej w Norwegii, jak i w innych krajach skandynawskich, wywarł idealizm niemiecki. Prawie do końca XIX w. na katedrach uniwersyteckich panowała filozofia heglowska, wykładana w duchu ortodoksyjno-teologicznym. Jednym z najbardziej wpływowych heglistów był . W ostatnich kilkudziesięciu latach XIX w. na skutek sukcesów nauk przyrodniczych filozofowie norwescy zaczęli przejawiać zainteresowanie również pozytywizmem i empiryzmem. W końcu XIX powstała psychologia eksperymentalna i psychologia fizjologiczna, zbliżająca się do teorii Wilhelma Wundta. Do rozwoju tej psychologii w Norwegii wielce przyczynił się . Najwybitniejszym filozofem norweskim XIX w. był prawicowy heglista Marcus Jacob Monrad. Na początku XX w. przenika do Norwegii freudyzm, którego popularyzatorem był . W tym samym okresie powstaje również socjologia norweska, której założycielem był , z zawodu literaturoznawca.
Przypisy
Bibliografia po polsku
w językach obcych