Janusz Barański h. Ślepowron (ur. 1922, zm. 1983) – podporucznik Wojska Polskiego, oficer Pułku Ułanów Karpackich Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, uczestnik II wojny światowej, w tym walk pod Tobrukiem i w bitwie o Monte Cassino.
Życiorys Pochodził z rodziny szlacheckiej Barańskich herbu Ślepowron. Był synem Jana Stanisława Tadeusza Barańskiego oraz Stefanii z domu Waszkiewicz. Był praprawnukiem Kaspra Barańskiego, pierwszego aptekarza w Lesku, oraz prawnukiem Roberta Barańskiego, uczestnika powstania listopadowego.
W czasie II wojny światowej służył w Pułku Ułanów Karpackich w składzie 2 Korpusu Polskiego. Uczestniczył w walkach w Afryce Północnej, w tym w oblężeniu Tobruku, a następnie w kampanii włoskiej, biorąc udział w bitwie o Monte Cassino w 1944 roku.
Został wymieniony w relacji Melchiora Wańkowicza opisującej działania żołnierzy 2 Korpusu Polskiego podczas walk o Monte Cassino.
Za udział w kampanii włoskiej został odznaczony Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino (nr 38114). Figuruje również w zestawieniach kawalerów Orderu Virtuti Militari z okresu II wojny światowej.
Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji. Osiedlił się w Rodezji (obecnie Zimbabwe), gdzie mieszkał w Salisbury (obecnie Harare). Zmarł w 1983 roku i tam został pochowany.
Przypisy
Bibliografia Melchior Wańkowicz, Monte Cassino, wydanie rozszerzone, Warszawa 1984 Zasoby Narodowego Archiwum Cyfrowego „Passo Corno 1944”
Kategoria Kategoria:Podporucznicy Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Żołnierze Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Żołnierze Pułku Ułanów Karpackich Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino Kategoria:Odznaczeni Orderem Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polonia w Zimbabwe Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 1983 Kategoria:Barańscy herbu Ślepowron