Pieczareczka czarnołuseczkowata (Leucocoprinus melanotrichus (Malençon & Bertault) Migl. & Donato) – gatunek grzybów z rodziny pieczarkowatych (Agaricaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Agaricaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisali go w 1970 r. Georges Jean Louis Malençon i Raymond Bertault, nadając mu nazwę Lepiota melanotricha. W 2024 r. Vincenco Migliozzi i Giuseppe Donato przenieśli go do rodzaju Leucocoprinus. Synonimy: Lepiota melanotricha Malençon & Bertault 1970 Leucoagaricus melanotrichus (Malençon & Bertault) Trimbach 1975 Leucoagaricus melanotrichus var. septentrionalis D.A. Reid 1995 Polską nazwę (dla synonimu Leucoagaricus melanotricha) zarekomendowała w 2025 r. Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów Polskiego Towarzystwa Mykologicznego. Po przeniesieniu do rodzaju Leucocoprinus polska nazwa stała się niespójna z nazwą naukową.
Morfologia Kapelusz O średnicy 1–2,5 cm, początkowo półkulisty, następnie wypukły, później spłaszczony i tępo wypukły w środku. Środek szaroczarny i aksamitny, skórka od środka ku brzegowi z koncentrycznie ułożonymi włóknistymi łuskami o barwie od fioletowobrązowej do szaroczarnej, na jaśniejszym, szarawym podłożu. Brzeg jaśniejszy. Blaszki Gęste, wolne, białe do kremowych, czasami żółte. Trzon Wysokość 2–5,5 cm, grubość 3–5 mm, cylindryczny, niekiedy lekko pogrubiony u podstawy. Powierzchnia gładka, górą biaława, pod pierścieniem kremowoochrowa. Pierścień wąski, biały, kruchy, często zanikający. Miąższ Bardzo cienki, biały, nie zmieniający koloru po przekrojeniu, bez wyraźnego zapachu i smaku. Wysyp zarodników Biały. Cechy mikroskopowe Zarodniki 6,2–8,2 × 3,8–5,4 µm, Qav = 1,6, migdałowate do cylindrycznych, grubościenne, bez pory rostkowej, zaostrzone na jednym końcu, dekstrynoidalne. Cheilocystydy wąskomaczugowate lub maczugowate, 23–45 × 7–13 µm.
Występowanie i siedlisko Występuje w Ameryce Północnej i Południowej, Europie, Afryce i na Nowej Zelandii. W Europie występuje głównie w regionach śródziemnomorskich i kontynentalnych. Jego stanowiska podano również w Polsce (Anna Kujawa, 2009).
Saprotrof. Występuje we wszystkich rodzajach lasów, często pod dębami lub kasztanowcami, na ziemi lub na resztkach drewna, zazwyczaj sosnowego lub topolowego.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Pieczarkowate