Alexander MacDonald (ur. 18 lutego 1858 w Mabou, zm. 24 lutego 1941) – kanadyjski duchowny rzymskokatolicki szkockiego pochodzenia, biskup Victorii.
Biografia Młodość i prezbiteriat Pochodził z Nowej Szkocji. Syn Finlaya i Catheriny zd. Beaton. Dziadkowie z obu stron byli imigrantami ze Szkocji. Kształcił się na w Antigonish, a następnie odbył studia teologiczne i filozoficzne na Atheneum Papieskim Propaganda Fide w Rzymie. 8 marca 1884 w bazylice św. Jana na Lateranie, z rąk wicekanclerza Świętego Kościoła Rzymskiego kard. Lucido Marii Parocchiego przyjął święcenia prezbiteriatu i został kapłanem diecezji Arichat.
W lipcu 1885 powrócił do Kanady, gdzie został zatrudniony jako wykładowca łaciny i filozofii na . Był także prorektorem tej uczelni. W latach 1900-1903 dodatkowo był wikariuszem generalnym diecezji Antigonish. W 1903 zakończył pracę na uczelni i w kurii, otrzymując probostwo w hrabstwie Antigonish, na którym pozostał do nominacji biskupiej.
Episkopat 1 października 1908 papież Pius X mianował go biskupem Victorii. 3 stycznia 1909 przyjął sakrę biskupią z rąk prefekta Kongregacji Rozkrzewiania Wiary kard. Girolamo Marii Gottiego. Współkonsekratorami byli biskup tytularny Heliopolis in Phoenicia Robert John Seton oraz przełożony generalny misjonarzy oblatów abp Augustin Dontenwill OMI.
Był uznanym kaznodzieją i pisarzem książek religijnych; liberalny w kontaktach z innymi wyznaniami chrześcijańskimi. Był niekompetentnym zarządcą – obejmując diecezję w stabilnej sytuacji finansowej, wpędził ją w długi. Aby poprawić sytuację bp MacDonald m.in. spekulował nieruchomościami (choć trudno mu zarzucić bycie poważnym spekulantem), które znacznie straciły na wartości w wyniku wybuchu I wojny światowej oraz niefortunnie inwestował również na giełdzie. Ostatecznie próby naprawienia sytuacji, spowodowały jeszcze większe kłopoty finansowe.
Pozytywnie rozwiązał sprawę katedry, która znajdowała się w reprezentacyjnym i przez to wysoko opodatkowanym miejscu (w związku z czym rozważano nawet jej przeniesienie), uzyskując wyrok na korzyść diecezji w sprawie opodatkowania gruntów kościelnych w serii postępowań sądowych z miastem Victoria. Był to jednak umiarkowany sukces, ponieważ biskup musiał ponieść wysokie koszty usług prawnych.
Aby poprawić kondycję finansową diecezji podjął pracę jako nauczyciel w Waszyngtonie, w Stanach Zjednoczonych, przeznaczając wypłatę i inne własne dochody (m.in. wpływy ze sprzedaży książek) na spłatę długów diecezjalnych. Poszukiwał również wsparcia we wschodniej Kanadzie i w Stanach Zjednoczonych. Działania te były jednak niewystarczające.
6 czerwca 1923 papież Pius XI przyjął jego rezygnację z biskupstwa. Powody rezygnacji bpa MacDonalda nie są znane. Najprawdopodobniej został do niej zmuszony przez Stolicę Apostolską z powodu długów i niekompetentnego zarządzania diecezją. Możliwymi powodami mogły być również poglądy sprzeczne z nauką Kościoła nt. małżeństwa i etyki medycznej lub celowe opóźnianie wizyty ad limina. Jednak nieumiejętne zarządzanie uważane jest za główny powód dymisji.
Po dymisji otrzymał biskupstwo tytularne Hebronu. Resztę życia spędził pracując na Uniwersytecie św. Franciszka Ksawerego w Antigonish.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kanadyjscy biskupi katoliccy Kategoria:Absolwenci Papieskiego Uniwersytetu Urbaniana w Rzymie Kategoria:Nauczyciele akademiccy uczelni w Kanadzie Kategoria:Kanadyjscy pisarze Kategoria:Ludzie związani z Victorią (Kolumbia Brytyjska) Kategoria:Kanadyjczycy pochodzenia szkockiego Kategoria:Urodzeni w 1858 Kategoria:Zmarli w 1941