Planowanie strategiczne – sformalizowany proces formułowania długoterminowych celów organizacji, doboru sposobów ich osiągnięcia oraz alokacji zasobów niezbędnych do ich realizacji. Od myślenia strategicznego odróżnia je sformalizowany charakter, oparcie na procedurach i dokumentach planistycznych oraz cykliczność.
Wdrażanie i monitorowanie Robert Kaplan i David Norton wskazywali, że większość strategii zawodzi nie z powodu błędnego wyboru, lecz z powodu błędów we wdrażaniu, co skłoniło ich do opracowania zrównoważonej karty wyników.
Przykłady
Royal Dutch Shell Pierre Wack rozwinął w Royal Dutch Shell praktykę planowania scenariuszowego, konstruując alternatywne scenariusze przyszłości rynku naftowego zamiast ekstrapolacji trendów. Pozwoliło to Shell przygotować się na kryzys naftowy 1973 roku lepiej niż konkurentom.
Strategia na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju (Polska, 2017) Strategia na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju przyjęta uchwałą Rady Ministrów 14 lutego 2017 roku określa wizję rozwoju Polski do 2030 roku, definiuje pięć celów szczegółowych oraz wprowadza projekty flagowe z mierzalnymi wskaźnikami.
Strategia Europa 2020 Strategia Europa 2020 ogłoszona przez Komisję Europejską w 2010 roku formułowała pięć mierzalnych celów na rok 2020, w tym zatrudnienie 75% osób w wieku 20 do 64 lat i wydatki na badania na poziomie 3% PKB. Wdrażana była przez semestr europejski, a po zakończeniu cyklu zastąpiona przez Europejski Zielony Ład i NextGenerationEU.
Krytyka Mintzberg argumentował, że klasyczne planowanie opiera się na błędnych założeniach: że długoterminowe prognozowanie jest możliwe, że strategów można oddzielić od wykonawców oraz że proces strategiczny da się w pełni sformalizować. Eisenhardt i Sull rozwinęli tę krytykę, wskazując że na rynkach cyfrowych skuteczniejsze od szczegółowych planów są proste reguły decyzyjne pozwalające na elastyczne reakcje.
Przypisy
Kategoria:Zarządzanie strategiczne