Operacja Davida () – jest to zabieg kardiochirurgiczny oszczędzający zastawkę aortalną podczas wymiany opuszki aorty (znany również jako procedura Davida) stosowany w leczeniu tętniaków aorty i zapobieganiu rozwarstwieniu aorty. Polega ona na wymianie korzenia (opuszka) aorty bez wymiany zastawki aortalnej. Dwie podobne procedury zostały opracowane przez Sir Magdiego Yacouba (technika „remodelingu"), a druga przez Tirone Davida (technika inkluzji (reimplantacji)).
Zabieg Davida został po raz pierwszy opisany przez Tirone Davida w 1992 roku w leczeniu tętniaka aorty obejmującego opuszkę i pierścień aorty i od tego czasu stał się standardową techniką we współczesnej kardiochirurgii.
Opracowano różne modyfikacje oryginalnej techniki Davida, mające na celu w szczególności utrzymanie fizjologicznej funkcji zatok aorty i redukcję pierścienia włóknistego. Główną zaletą tej techniki jest zachowanie własnej zastawki aortalnej pacjenta, co zwalnia chorych od przyjmowania leków z grupy antagonistów witaminy K. Technika ta jest stosowana także do leczenia pacjentów z tętniakiem aorty z dwupłatkową zastawką aortalną.
Wskazania Profilaktyczną operację tętniaka aorty u pacjentów z trójpłatkową zastawką aortalną zaleca się, gdy średnica korzenia aorty lub aorty wstępującej przekracza 55 mm i występuje umiarkowana do ciężkiej niedomykalność zastawki aortalnej. W przypadku dwupłatkowej zastawki aortalnej i przy obecności innych czynników ryzyka rozwarstwienia aorty, takich jak nadciśnienie tętnicze, profilaktyczną operację należy wykonać, gdy średnica przekracza 50 mm. W przypadku zespołu Marfana i innych specyficznych zespołów ryzyka, naprawę chirurgiczną należy wykonać, gdy średnica przekracza 45 mm.
Technika operacyjna Operacja przeprowadzana jest w krążeniu pozaustrojowym z dostępu przez sternotomię. Przeciętny czas trwania operacji wynosi ok. 4 godzin, ze średnim czasem prowadzenia chorego w krążeniu pozaustrojowym ok. 2,5 godziny i czasem zakleszczenia aorty (czas niedokrwienia serca) ok. dwóch godzin.
Korzeń aorty zostaje wypreparowany, a ujścia tętnic wieńcowych zostają wycięte z mankietem ściany zatok aorty. W każdej operacji Davida z zachowaniem zastawki, najpierw zakładane są pojedyncze szwy podzastawkowe. Aby uniknąć nadmiernej redukcji pierścienia zastawki aortalnej, przeszczep dakronowy jest mocowany z wprowadzeniem poszerzacza, np. rozszerzadło Hegara, w ujście aortalne, co zabezpiecza utrzymanie odpowiedniej średnicy ujścia podczas wiązania szwów podzastawkowych mocujących tubę dakronową do pierścienia zastawki. Kolejnym etapem operacji jest przymocowanie proksymalnego brzegu aorty do przeszczepu dakronowego. Następnie przy pomocy ciągłych szwów mocowane są brzegi zastawki aortalnej począwszy od najgłębszego miejsca, kończąc na szczycie komisury. Po reimplantacji ujścia tętnic wieńcowych w tubus dakronowy przeszczep dakronowy zespala się z aortą natywną techniką szwu ciągłego. W ramach rekonstrukcji zastawki aortalnej z zachowaniem korzenia można wykonać dodatkowe zabiegi chirurgiczne, takie jak redukcja płatków (plikacja), odwapnienie płatków zastawki itp..
Przypisy
Kategoria:Kardiochirurgia Kategoria:Zabiegi operacyjne