Andromède (Q201) – francuski okręt podwodny z lat 40. XX wieku, jedna z 15 zamówionych jednostek typu . W trakcie ataku Niemiec na Francję będący w budowie w stoczni Anciens Chantiers Dubigeon w Nantes okręt został w czerwcu 1940 roku zdobyty przez Niemców, jednak nie został ukończony do końca wojny. Jednostka została zwodowana 17 listopada 1949 roku i w kwietniu 1953 roku wcielona do Marine nationale. Okręt został wycofany ze służby w grudniu 1965 roku i następnie złomowany.
Projekt i budowa „Andromède” zamówiona została w ramach programu rozbudowy floty francuskiej z 1938 roku. Projekt okrętów typu o oznaczeniu Y3, stworzony przez inż. Pierre’a Paoli’ego, stanowił ulepszenie 630-tonowych typów Argonaute, Diane i Orion. Różnicą w stosunku do poprzedników było zamontowanie działa pokładowego o większym kalibrze i dziewięciu wyrzutni torped jednakowego kalibru, a także powiększenie dopuszczalnej głębokości zanurzenia do 100 metrów.
Przyszła „Andromède” budowana była w stoczni Anciens Chantiers Dubigeon w Nantes. Stępkę okrętu położono w listopadzie 1938 roku. Jednostka otrzymała numer ewidencyjny Q201.
Dane taktyczno-techniczne „Andromède” była średniej wielkości okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 73,5 metra (71,8 metra między pionami), szerokość 6,5 metra i zanurzenie 4,2 metra. Według pierwotnego projektu wyporność normalna w położeniu nawodnym miała wynosić 893 tony, a w zanurzeniu 1170 ton, a po ukończeniu wynosiła odpowiednio 970 i 1250 ton. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa silniki wysokoprężne o łącznej mocy 3000 KM. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 1400 KM. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał na osiągnięcie prędkości 15,5 węzła na powierzchni i 10,3 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 8800 Mm przy prędkości 10 węzłów w położeniu nawodnym oraz 80 Mm przy prędkości 5 węzłów w zanurzeniu. Zbiorniki paliwa mieściły 85 ton oleju napędowego. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 100 metrów.
Okręt miał być wyposażony w dziewięć wyrzutni torped o kalibrze 550 mm: cztery stałe na dziobie, dwie stałe na rufie oraz potrójny zewnętrzny obracalny aparat torpedowy, jednak ukończony został z dziesięcioma wyrzutniami: sześcioma stałymi na dziobie i rufie oraz czterema zewnętrznymi na śródokręciu. Łącznie okręt przenosił od 10 do 11 torped. Uzbrojenie artyleryjskie według pierwotnego projektu miało stanowić umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kalibru 100 mm M1936 L/34 oraz dwa pojedyncze wielkokalibrowe karabiny maszynowe Hotchkiss kalibru 13,2 mm L/76, jednak ostatecznie na okręcie nie zamontowano uzbrojenia artyleryjskiego. Jednostka miała być według projektu wyposażona w hydrofony, zastąpione podczas budowy przez sonar i uzupełnione o radar.
Załoga okrętu miała się składać pierwotnie z 4 oficerów oraz 40 podoficerów i marynarzy, a po zbudowaniu liczyła 62 osoby (7 oficerów i 55 marynarzy).
Służba W momencie ataku Niemiec na Francję „Andromède” znajdowała się we wczesnej fazie budowy, a jej stan ukończenia wynosił 9%. W czerwcu 1940 roku okręt został zdobyty przez Niemców; budowa jednostki była kontynuowana, jednak okręt nie został ukończony do zakończenia II wojny światowej i został przejęty przez Francuzów. Po wznowieniu budowy „Andromède” została zwodowana 17 listopada 1949 roku. W 1950 roku jednostka otrzymała numer taktyczny S601. W porównaniu do wcześniej zwodowanych siostrzanych jednostek okręt został przeprojektowany w celu uzyskania większej prędkości podwodnej i od razu wyposażony w chrapy, podobnie jak w amerykańskim programie GUPPY. „Andromède” została wcielona do składu Marine nationale w kwietniu 1953 roku. Okręt został wycofany ze służby w grudniu 1965 roku i złomowany w roku następnym.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Okręty podwodne typu Aurore Kategoria:Okręty zbudowane w Chantiers Dubigeon