Bronisław Skinderowicz (ur. 17 kwietnia 1915 w Jaworznie, zm. 29 sierpnia 1987)Małgorzata Filipczak (oprac.), Prof. dr hab. inż. Bronisław Skinderowicz. Matura 1933 [w:] Przyczynek do nauki polskiej absolwenci Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Staszica w Chrzanowie, s. 19–20 [dostęp 2026-04-30]. – polski geolog, inżynier miernictwa, dyrektor górniczy II stopnia, profesor Głównego Instytutu Górnictwa w Katowicach.
Życiorys Urodził się w rodzinie Stanisława, technika górnictwa podziemnego i sztygara, i Adeli z domu Szczepańskiej. Uczył się w Państwowym Gimnazjum w Chrzanowie (obecnie I Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Staszica). Po zdaniu w 1933 r. matury, rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Lwowskiej. Pod koniec studiów pracował również w Biurze Mierniczego Przysięgłego, dokonując pomiarów na terenie Jaworzna. 18 grudnia 1938 r. otrzymał dyplom inżyniera miernictwa. Następnie odbył roczną służbę wojskową w Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie.
We wrześniu 1939 r. w stopniu kaprala podchorążego brał udział w obronie Warszawy. W czasie okupacji niemieckiej pracował jako górnik dołowy w kopalni Jaworzno.
Po wojnie, w latach 1945–1947, pracował na stanowisku mierniczego i asystenta kierownika kopalni Sobieski. Następnie był kierownikiem w Dziale Mierniczo–Geologicznym Jaworznicko–Mikołowskiego Zjednoczenia w Mysłowicach (1947–1950). W kwietniu 1950 r. rozpoczął pracę w Ministerstwie Górnictwa najpierw jako starszy inspektor Departamentu Produkcji Górnictwa Węglowego, a następnie jako naczelnik w Departamencie Mierniczo–Geologicznym w Katowicach. Równocześnie studiował na Wydziale Miernictwa Geologicznego Akademii Górniczej w Krakowie. 29 grudnia 1952 r. po obronie dysertacji zatytułowanej Zbadanie wpływu wilgotności i temperatury na pomiar odległości odległownicą TI otrzymał tytuł magistra inżyniera miernictwa górniczego. Od 1951 r. był wykładowcą miernictwa górniczego, a potem także szkód górniczych w Katedrze Miernictwa Górniczego i Katerze Budownictwa Kopalń Politechniki Śląskiej. W latach 1953–1964 był prodziekanem i dziekanem Wydziału Górniczego Studium Wieczorowego Politechniki Śląskiej. 28 czerwca 1966 r. na podstawie pracy pt. Określenie kryteriów kształtowania się niecek osiadania w przypadku eksploatacji pokładów nachylonych uzyskał stopień doktora nauk technicznych. W tym samym roku został zatrudniony w Ministerstwie Górnictwa i Energetyki jako główny mierniczy Resortu Górnictwa. Od 1972 r. pracował w Głównym Instytucie Górnictwa kolejno na stanowiskach: sekretarza naukowego, zastępcy dyrektora Ośrodka do Spraw Techniki Górniczej, zastępcy dyrektora i dyrektora Ośrodka Ochrony Złoża i Ochrony Powierzchni oraz zastępcy dyrektora Instytutu Eksploatacji Górniczej. W 1975 r. na podstawie rozprawy pt. Wpływ czasu na kształtowanie się dynamicznych niecek osiadania uzyskał stopień doktora habilitowanego, a w 1980 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. W 1983 r. przeszedł na emeryturę, nadal jednak pracował na pół etatu w Głównym Instytucie Górnictwa.
Opracował dwa patenty dotyczące techniki wykonywania pomiarów geodezyjnych w kopalniach i wpływu eksploatacji górniczej na powierzchnię. Uczestniczył w pracach Komisji Geodezji PAN w Katowicach oraz przewodniczył resortowym Komisjom Ochrony Powierzchni i Zagrożeń Wodnych, a także Głównej Komisji Szkoleniowo – Odczytowej Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa.
Publikował artykuły na łamach m.in.: „Przeglądu Geologicznego”, „Ochrony Terenów Górniczych”, „Poradnika Górnika”, był także autorem opracowań Klassifizierung tektonischer Verwerfungen (1974) i Przemieszczanie punktów powierzchni nieustalonych niecek osiadania (1977), a także redaktorem i współautorem monografii: Perspektywiczne kierunki rozwoju techniki w miernictwie górniczym (1974) i Ochrona powierzchni i obiektów przed szkodami górniczymi (1984).
Od ok. 1943 r. był mężem Zofii Marii z domu Widnak (1919–2006).
Pochowany na cmentarzu ewangelickim przy ul. Francuskiej w Katowicach (sektor 16-1-9).
Ordery i odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi (1954) „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w pracy zawodowej w dziedzinie przemysłu węglowego”. Medal za Warszawę 1939–1945
Źródło:.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie Kategoria:Absolwenci Politechniki Lwowskiej Kategoria:Ludzie urodzeni w Jaworznie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Medalem za Warszawę 1939–1945 Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Pochowani na cmentarzu ewangelickim przy ul. Francuskiej w Katowicach Kategoria:Urodzeni w 1915 Kategoria:Zmarli w 1987