Chorągiew tatarska koronna Mikołaja Pohojskiego – oddział koronnej lekkiej jazdy autoramentu narodowego wojska I Rzeczypospolitej połowy XVII wieku (okresu wojny moskiewskiej i II wojny północnej).
Charakterystyka Chorągwie lekkiej jazdy (tatarskie, wołoskie i kozaków regestrowych) były jednostkami organizacyjnymi i taktycznymi liczącymi około 60–100 koni. Uzbrojenie jazdy typu tatarskiego składało się z szabli i łuku, w wołoskiej zamiast łuku często występowała rusznica. Zaciągano je według systemu pocztów towarzyskich. Składała się z zazwyczaj dwukonnych pocztów: rotmistrza, porucznika, chorążego i pocztów towarzyszy. Podział stawek żołdu w oddziale był następujący: 5 stawek brał rotmistrz, 2 stawki porucznik, 2 kolejne stawki chorąży, a pozostałe stawki żołdu przyznane w kompucie dzielono pomiędzy poczty towarzyskie.
W XVII wieku wojska Rzeczypospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Carstwem Moskiewskim, Tatarami Chanatu Krymskiego i Imperium Osmańskim.
W pierwszej połowie 1655 Rzeczpospolita przygotowywała się do odparcia szwedzkiej agresji. Sejmiki wojewódzkie, a także sejm nadzwyczajny uchwaliły podatki i nakazały zwiększenie liczebności sił zbrojnych. W drugim kwartale roku, w składzie komputu znajdowało się 11 chorągwi tatarskich – w sumie 1285 koni. Jedną z nich była chorągiew Mikołaja Pohojskiego licząca 100 koni .
Po Mikołaju Pohojskim szefostwo chorągwi z dniem 1 stycznia 1656 objął Stefan Morzkowski.
W czwartym kwartale 1655 oraz w pierwszym i drugim 1656 była chorągwią „odsądzoną”, czyli pozostającą pod rozkazami szwedzkimi. Za ten okres chorągiew nie otrzymała wypłaty żołdu przewidzianej w kompucie koronnym.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Chorągwie lekkiej jazdy koronne Kategoria:Chorągwie tatarskie koronne Kategoria:Chorągwie autoramentu narodowego Kategoria:Jazda koronna w dobie wojny polsko-rosyjskiej (1654–1667) Kategoria:Jazda koronna w dobie potopu szwedzkiego