Plinthus squalidus parreyssii – podgatunek chrząszcza z rodziny ryjkowcowatych i podrodziny Molytinae. Zamieszkuje Europę.
Taksonomia Takson ten opisany został po raz pierwszy w 1842 roku przez Carla Henrika Bohemana pod nazwami Plinthus parreyssii i Plinthus granulifer, z których tę drugą zsynonimizowano z tą pierwszą. Współcześnie traktowany jest jako podgatunek Plinthus squalidus.
Morfologia Chrząszcz o ciele długości od 7 do 14 mm, ciemno ubarwionym, porośniętym łuskami szerszymi i zwykle dużo gęściej rozmieszczonymi niż u P. strumii.
Przedplecze jest znacznie szersze niż dłuższe, o równej lub prawie równej powierzchni. Punkty na nim mają rozmiary drobne do przeciętnie dużych i są gęsto rozmieszczone, a przestrzenie między nimi są wąskie, dość regularne i pozbawione ziarenek. Żeberko pośrodkowe jest wykształcone lepiej niż u P. sturmii i zwykle sięga aż do nasady przedplecza. Tarczki od zewnątrz nie widać. Pokrywy są szersze od przedplecza, o rzędach z punktami drobnymi, mniejszymi niż na przedpleczu. Międzyrzędy nieparzyste są słabo wypukłe, porośnięte szczecinkami słabo odstającymi, podobnymi długością do łusek. Każdy międzyrząd parzysty ma jeden szereg ziarenek o rozmiarach takich samych jak ziarenka na międzyrzędach nieparzystych.
Genitalia samca cechuje środkowy płat edeagusa (prącie) o łopatkowatym wierzchołku.
Ekologia i występowanie Owad głównie górski. Jego roślin pokarmowych nie ustalono.
Podgatunek palearktyczny, europejski. Znany jest z Austrii, Polski, Czech, Słowacji, Ukrainy, Rumunii, Słowenii, Chorwacji oraz Bośni i Hercegowiny. W Polsce znany jest tylko z dwóch stanowisk w Bieszczadach Wysokich. Na „Czerwonej liście zwierząt ginących i zagrożonych w Polsce” umieszczony został jako gatunek najmniejszej troski (LC).
Przypisy
Kategoria:Ryjkowcowate Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1842 roku