Adam Nowaczyk (ur. 30 listopada 1936 w KobylinieWywiad z Profesorem Adamem Nowaczykiem) – polski filozof, działacz opozycji w PRL.
Życiorys W 1959 ukończył studia filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1961 pracował w Katedrze Logiki na Uniwersytecie Łódzkim. W 1967 obronił na Uniwersytecie Warszawskim pracę doktorską Pojęcie zdania analitycznego a niektóre zagadnienia teorii poznania i semantyki pisaną pod kierunkiem Kazimierza Ajdukiewicza, a po śmierci pierwszego promotora, pod kierunkiem Mariana Przełęckiego. Podczas wydarzeń Marca 1968 wsparł aktywnie protesty studenckie w ŁodziJózef Śreniowski Łódzcy wichrzyciele z marca 1968 roku. Utrzymywał także kontakt ze studentami strajkującymi w WarszawieJerzy Eisler Polski rok 1968, wyd. IPN, Warszawa 2006, s. 274. Za rozpowszechnianie dokumentów niezależnego ruchu studenckiego został razem z Magdaleną Gadzinowską w dniu 28 czerwca 1968 aresztowany i skazany następnie na karę 9 miesięcy pozbawienia wolności (jej wykonanie zawieszono w II instancji na okres trzech lat). W areszcie spędził 102 dni. Stracił pracę na UŁ i otrzymał zakaz pracy na uczelni wyższej. W latach 1969-1970 pracował w Instytucie Medycyny Społecznej Akademii Medycznej w Łodzi, następnie w Instytucie Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii NaukNoty biograficzne łodzian zasłużonych w działaniach opozycji antykomunistycznej w latach 1976–89: Adam Nowaczyk. Tam w 1987 otrzymał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy Logiczne podstawy nauk ścisłych.
Był sygnatariuszem Listu 101 w proteście przeciwko zmianom w Konstytucji PRL (1976). W 1982 razem z żoną, Magdaleną Kępczyńską-Nowaczyk był jednym z inicjatorów wydawanego w drugim obiegu Biuletynu Uniwersytetu Łódzkiego. W latach 1982-1985 w jego mieszkaniu odbywały się zebrania redakcyjne, drukowano też część nakładuLeszek Olejnik Dekada Solidarności. Łódź w latach 1980-1989, wyd. Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 2020, s. 112.
Już w 1981 Senat UŁ wyraził ubolewanie z powodu jego zwolnienia z przyczyn politycznychWiesław Puś Zarys historii Uniwersytetu Łódzkiego 1945-2015, wyd. Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 2015, s. 112. Do pracy na UŁ powrócił w 1990. W latach 1991-2001 kierował na UŁ Zakładem Filozofii Języka, w latach 2001-2007 Katedrą Filozofii AnalitycznejAnaliza i Egzystencja. Czasopismo Filozoficzne, nr 23/2013, s. 5 (nota biograficzna). W 1996 uzyskał tytuł profesora. W 2007 przeszedł na emeryturę.
Opublikował książki Logiczne podstawy języka (z Barbarą Stanosz) (1976), Logiczne podstawy nauk ścisłych (1985), Wprowadzenie do logiki nauk ścisłych (1990), Poławianie sensu w filozoficznej głębi (2006) i Filozofia analityczna (2008).
W 2011 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski..
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Łódzkiego Kategoria:Pracownicy Instytutu Filozofii i Socjologii PAN Kategoria:Polscy filozofowie XX wieku Kategoria:Polscy filozofowie XXI wieku Kategoria:Uczestnicy wydarzeń Marca 1968 Kategoria:Więźniowie polityczni w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej 1957–1989 Kategoria:Osoby pozbawione pracy w ramach represji politycznych w Polsce Ludowej Kategoria:Sygnatariusze Memoriału 101 Kategoria:Ludzie związani z prasą podziemną w Polsce 1945–1989 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1936 Kategoria:Ludzie urodzeni w Kobylinie