Edward Langie (Lange) (ur. 25 maja 1812 w Lenarczycach, zm. 2 października 1879 we Florencji) – powstaniec listopadowy i uczestnik wydarzeń 1848 r., emigrant polityczny, generał w służbie włoskiej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Biografia Urodził się 25 maja 1812 r. w Lenarczycach w jako syn Jana Langiego i Marii z Miecznikowskich. Kształcił się w Warszawie i Krzemieńcu. W 1827 r. wstąpił do 4 Pułku Piechoty Liniowej w Warszawie i został elewem szkoły podchorążych.
W powstaniu listopadowym służył w 4 pp oraz w korpusie Girolamo Ramorino. Walczył pod Grochowem, Ostrołęką, Rogoźnicą i Międzyrzeczem. Dwukrotnie ranny, został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i awansowany na podporucznika.
Po upadku powstania przebywał w Galicji, uczestniczył w wyprawie Józefa Zaliwskiego do Królestwa Polskiego, a następnie emigrował do Francji i Belgii. W latach 1838–1843 służył w armii belgijskiej jako oficer piechoty. Po odejściu z wojska mieszkał w Brukseli i Paryżu, utrzymując kontakty z Joachimem Lelewelem oraz działając w Zjednoczeniu Emigracji Polskiej.
W czasie Wiosny Ludów 1848 r. przybył do Wielkopolski, gdzie z polecenia Ludwika Mierosławskiego dowodził oddziałem wolnych strzelców. Brał udział w walkach pod Miłosławiem i Wrześnią.
W okresie wojny krymskiej wyjechał do Turcji i związał się ze środowiskiem Władysława Zamoyskiego oraz Michała Czajkowskiego. Służył w Pułku Kozaków Osmańskich, następnie organizował 2 Pułk Dragonów Sułtańskich. Uczestniczył w , uzyskując stopień podpułkownika oraz odznaczenia tureckie (w tym Order Medżydów).
W 1860 r. wstąpił do „oddziału tysiąca” Giuseppe Garibaldiego i uczestniczył w kampanii sycylijskiej oraz neapolitańskiej. Awansowany na pułkownika, został następnie przyjęty do armii włoskiej przez Wiktora Emanuela II. Dowodził pułkami piechoty, zwalczał bandytyzm i separatystyczną partyzantkę neapolitańską w Abruzji. W 1868 r. otrzymał dowództwo brygady w Palermo i stopień generała majora (maggior generale). W 1873 r. przeszedł w stan spoczynku. Nagrodzony wieloma włoskimi odznaczeniami, m. in. Krzyżem Sabaudzkim, Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Świętych Maurycego i Łazarza, Krzyżem Oficerskim i Komandorskim Orderu Korony Włoskiej (1873).
Od 1870 r. mieszkał we Florencji, uczestnicząc w życiu miejscowej Polonii. Zmarł 2 października 1879 r. we Florencji i został pochowany na tamtejszym .
Zobacz też Józef Szujski
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Oficerowie piechoty powstania listopadowego Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Ostrołęką (1831) Kategoria:Uczestnicy ruchu Józefa Zaliwskiego (1833) Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1848) Kategoria:Uczestnicy wyprawy Garibaldiego 1860 Kategoria:Polacy – wojskowi armii belgijskiej Kategoria:Żołnierze Dywizji Kozaków Sułtańskich Kategoria:Polacy – wojskowi armii włoskiej Kategoria:Włoscy generałowie Kategoria:Działacze Wielkiej Emigracji Kategoria:Ludzie związani z Florencją Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (powstanie listopadowe) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Medżydów Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętych Maurycego i Łazarza Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Korony Włoch Kategoria:Odznaczeni Orderem Sabaudzkim Wojskowym Kategoria:Urodzeni w 1812 Kategoria:Zmarli w 1879