Artémis (Q206) – francuski okręt podwodny z lat 40. XX wieku, jedna z 15 zamówionych jednostek typu . Podczas ataku Niemiec na Francję okręt znajdował się w budowie w stoczni Augustin-Normand w Hawrze i w czerwcu 1940 roku został zdobyty przez Niemców. Mimo zwodowania 28 lipca 1942 roku jednostka nie została ukończona przed zakończeniem II wojny światowej. Po wojnie budowę kontynuowali Francuzi, a w lutym 1954 roku okręt wcielono do służby w Marine nationale. Jednostkę wycofano ze służby i złomowano w 1967 roku.

Projekt i budowa „Artémis” została zamówiona w ramach programu rozbudowy floty francuskiej z 1938 roku. Projekt okrętów typu , oznaczony symbolem Y3, opracowany przez inż. Pierre’a Paoli’ego, stanowił rozwinięcie 630-tonowych typów Argonaute, Diane i Orion. W porównaniu z poprzednikami przewidziano zastosowanie działa pokładowego większego kalibru, dziewięciu wyrzutni torpedowych jednakowego kalibru oraz zwiększenie dopuszczalnej głębokości zanurzenia do 100 metrów.

Przyszła „Artémis” budowana była w stoczni Augustin-Normand w Hawrze. Stępkę okrętu położono w maju 1939 roku. Jednostka otrzymała numer ewidencyjny Q206.

Dane taktyczno-techniczne „Artémis” była średniej wielkości okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 73,5 metra (71,8 metra między pionami), szerokość 6,5 metra, a zanurzenie 4,2 metra. Według pierwotnego projektu wyporność normalna w położeniu nawodnym miała wynosić 893 tony, a w zanurzeniu 1170 ton. Po ukończeniu jednostki wartości te wynosiły odpowiednio 970 i 1250 ton. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa silniki wysokoprężne o łącznej mocy 3000 KM. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 1400 KM. Dwuśrubowy układ napędowy umożliwiał osiąganie prędkości 15,5 węzła na powierzchni i 10,3 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 8800 Mm przy prędkości 10 węzłów w położeniu nawodnym oraz 80 Mm przy prędkości 5 węzłów w zanurzeniu. Zbiorniki paliwa mieściły 85 ton oleju napędowego. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 100 metrów.

Okręt miał być wyposażony w dziewięć wyrzutni torpedowych o kalibrze 550 mm: cztery stałe na dziobie, dwie stałe na rufie oraz potrójny zewnętrzny obracalny aparat torpedowy. Ostatecznie jednostkę ukończono z dziesięcioma wyrzutniami: sześcioma stałymi na dziobie i rufie oraz czterema zewnętrznymi na śródokręciu. Łącznie okręt przenosił od 10 do 11 torped. Uzbrojenie artyleryjskie według pierwotnego projektu miało obejmować umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kalibru 100 mm M1936 L/34 oraz dwa pojedyncze wielkokalibrowe karabiny maszynowe Hotchkiss kalibru 13,2 mm L/76, jednak ostatecznie na okręcie nie zamontowano uzbrojenia artyleryjskiego. Jednostka miała być pierwotnie wyposażona w hydrofony, które podczas budowy zastąpiono sonarem oraz uzupełniono o radar.

Załoga okrętu miała początkowo liczyć 4 oficerów oraz 40 podoficerów i marynarzy. Po ukończeniu jednostki załoga liczyła 62 osoby, w tym 7 oficerów i 55 marynarzy.

Służba W chwili ataku Niemiec na Francję „Artémis” znajdowała się we wczesnej fazie budowy, a stopień ukończenia jednostki wynosił 11%. W czerwcu 1940 roku okręt został zdobyty przez Niemców. Budowę kontynuowano, a kadłub zwodowano 28 lipca 1942 roku, jednak jednostka nie została ukończona przed zakończeniem II wojny światowej i po wojnie przejęli ją Francuzi. Dalsze prace prowadzono w stoczni Anciens Chantiers Dubigeon w Nantes. W 1950 roku jednostka otrzymała numer taktyczny S603. W porównaniu z wcześniej ukończonymi siostrzanymi jednostkami okręt przeprojektowano w celu zwiększenia prędkości podwodnej oraz od początku wyposażono w chrapy, podobnie jak w amerykańskim programie GUPPY. Wyposażanie jednostki przedłużało się z powodu integracji nowego systemu kierowania ogniem przewidzianego dla okrętów typu Narval. „Artémis” została wcielona do składu Marine nationale w lutym 1954 roku. Okręt wycofano ze służby i złomowano w 1967 roku.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Okręty podwodne typu Aurore Kategoria:Okręty zbudowane w Ateliers et Chantiers Augustin-Normand