Okręty desantowe typu Jason – typ okrętów desantowych z lat 90. XX wieku, budowanych dla Greckiej Marynarki Wojennej, znany także jako typ Chios. Zbudowano pięć okrętów, z tego pierwszy „Samos” wszedł do służby w 1994 roku.

Historia Grecja po II wojnie światowej utrzymywała liczne siły desantu morskiego, opierające się o okręty i barki desantowe różnej wielkości nabywane od USA i Wielkiej Brytanii, w większości budowy wojennej. Ich trzon stanowiły duże okręty desantowe klasy LST (landing ship tank) budowane podczas wojny albo w latach 50. W celu ich zastąpienia, 15 maja 1986 roku Grecja zamówiła we własnej stoczni w Eleusis serię pięciu nowych okrętów tej klasy własnej konstrukcji. Nazwano je typem Jason (Jazon), a otrzymały nazwy greckich wysp. Są określane także jako typ Chios od nazwy pierwszego budowanego okrętu.

Stępki pod budowę serii pięciu okrętów położono w latach 1987–1989, a wodowano je w latach 1988–1990. Przewidywano ukończenie ich do września 1990 roku, ale trudności finansowe stoczni spowodowały znaczne wydłużenie realizacji programu. Pierwsze dwa okręty – „Samos” i „Chios” – oddano Greckiej Marynarce Wojennej w 1994 i 1996 roku. Dopiero po prywatyzacji stoczni w październiku 1997 roku możliwe stało się wykończenie pozostałych trzech okrętów i weszły one do służby w latach 1999–2000.

+ Okręty desantowe typu Jason:Nr burtowyNazwaPołożenie stępkiWodowanieWejście do służbyL 173 Chios (Χίος) 18 kwietnia 198718 kwietnia 1987 według , a 13 kwietnia według . 16 grudnia 1988 30 maja 1996L 174 Samos (Σάμος) wrzesień 1987 6 kwietnia 1989 20 maja 1994L 175 Ikaria (Ικαρία) 9 maja 19889 maja 1988 według , natomiast podaje: maj 1988 dla trzeciego okrętu (nie jest jasne, czy „Ikaria” czy „Lesbos”). 22 października 1998 6 października 1999L 176 Lesbos (Λέσβος) 6 kwietnia 19896 kwietnia 1989 według , natomiast podaje: kwiecień 1989 dla czwartego okrętu (nie jest jasne, czy „Lesbos” czy „Ikaria”). 5 lipca 1990 25 lutego 199925 lutego 1999 według , a 22 lutego według .L 177 Rodos (Ρόδος) 20 listopada 1989 6 października 1999 30 maja 2000

Opis Konstrukcja thumb|„Ikaria” od rufy thumb|Transporter opancerzony M113 wjeżdża na pokład „Chios” thumb|Wyładunek sprzętu z „Chios” na Kos w 2013. Widoczne ciężarówki na pokładzie górnym. Okręty desantowe typu ro-ro, z rampą dziobową i rufową. Architektura jednostek jest typowa dla okrętów desantowych klasycznej budowy, z nadbudówką w części rufowejNa podstawie rysunku w i fotografii w . Pokład jest podwyższony na dziobie, w którym znajdują się dwudzielne wrota. Na dachu nadbudówki znajduje się piramidowy maszt kratownicowy. Za nadbudówką na samej rufie jest lądowisko dla średniego śmigłowca. Charakterystycznym elementem jest żuraw przed nadbudówką, służący między innymi do obsługi kutrów desantowych.

Okręty mogą transportować 20 czołgów lub 17 pływających transporterów opancerzonych lub 15 ciężarówek lub 250 ton innego ładunku. Oprócz tego zabierają 300 żołnierzy desantu. Na pokładzie górnym i żurawikach po bokach nadbudówki przenoszą cztery kutry desantowe typu LCVP. Rampa dziobowa może obsługiwać pojazdy o masie do 55 ton. Okręty nie mają stałego wyposażenia lotniczego, mogą na nich lądować śmigłowce AB-212. Załoga liczy 112 osób, w tym 12 oficerów (według starszych danych, 108 osób).

Wyporność standardowa okrętów wynosi 2770 ton angielskich. Wyporność pełna wynosi 4471 ton (4400 ton angielskich). Długość całkowita wynosi 116 m, szerokość 15,3 m, a zanurzenie 3,4 m.

Uzbrojenie Uzbrojenie artyleryjskie stanowi umieszczone na dziobie automatyczne działo uniwersalne kalibru 76 mm OTO Melara 76 mm Mod 9 compact L/62. Szybkostrzelność wynosi 100 strz./min, a donośność 16 km do celów nawodnych i 12 km do powietrznych. Strzela pociskami o masie 6 kg. Uzupełnia je lekka artyleria przeciwlotnicza w postaci dwóch armat kalibru 40 mm Breda L/70, o szybkostrzelności 300 strz./min i czterech działek 20 mm Rheinmetall w dwóch podwójnych stanowiskach.

Wyposażenie W skład wyposażenia radioelektronicznego wchodzi przede wszystkim działająca w paśmie G stacja radiolokacyjna Thomson-CSF Triton oraz radar kierowania ogniem Thomson-CSF Pollux (pasmo I/J). Okręty mają ponadto radary nawigacyjne Kelvin Hughes Type 1007 i Furuno 1831 (oba pasmo I). Radar kierowania ogniem uzupełnia dalocelownik optyczny CSEE Panda. Okręty mają system informacji bojowej Thomson-CSF Canopus.

Napęd Napęd stanowią dwa silniki wysokoprężne Wärtsilä Nohab 16V25 o łącznej mocy 9200 KM (6,76 MW), napędzające dwie śruby.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Jason