Ema Derossi-Bjelajac, także Derosi-Bjelajac (; ur. 3 maja 1926 w Štrmacu, wówczas Stermàzio, zm. 20 czerwca 2020 w Zagrzebiu) – jugosłowiańska (chorwacka) działaczka partyjna i państwowa, dziennikarka, w latach 1985–1986 przewodnicząca (prezydent) Socjalistycznej Republiki Chorwacji.
Życiorys Uczyła się w szkołach w Labinie i Nedešćinie. W 1951 została absolwentką , a w 1959 uczelni Visoka upravna škola w Zagrzebiu. W 1965 ukończyła studia administracyjno-polityczne na wydziale prawa Uniwersytetu w Zagrzebiu. Pomiędzy 1959 a 1974 wykładała na macierzystych uczelniach przedmioty polityczno-administracyjne, początkowo jako asystent, a od 1966 docent. Autorka publikacji propagandowych, prasowych i naukowych.
W okresie II wojny światowej zaangażowana w Narodowej Armii Wyzwolenia Jugosławii, ukrywała się w zorganizowanej przez partyzantów drukarni. Od 1943 członek i Związku Młodzieży Komunistycznej Jugosławii. Zajmowała stanowiska w ich strukturach w mieście Labin i mieście Pula, gdzie odpowiadała za propagandę. W 1944 wstąpiła do Związku Komunistów Jugosławii, działała w ramach Związku Komunistów Chorwacji.
Pomiędzy 1946 a 1953 kolejno członek komitetu ZKCh na Istrii ds. propagandy, członek komitetu miejskiego w Puli i członek biura komitetu obwodowego w Rijece. Pracowała także w redakcjach gazet „Glas Istre” i „Riječki list”, w latach 50. była redaktor naczelną pierwszej z nich i szefem wydawnictwa Otokar Keršovani. Została członkiem Komitetu Centralnego Związku Komunistów Jugosławii (1964–1969) i egzekutywy Komitetu Centralnego Związku Komunistów Chorwacji (1969–1974), kierowała strukturami partii na Uniwersytecie Zagrzebskim (1968–1970) i należała do władz miejskich partii w Zagrzebiu (1980–1982). Przez kilka kadencji zasiadała w Zgromadzeniu (parlamencie) Socjalistycznej Republiki Chorwacji, od 1978 do 1982 pełniła funkcję jego wiceprzewodniczącej. W latach 70. opowiedziała się przeciwko Chorwackiej Wiośnie.
W kadencji 1982–1986 wchodziła w skład Prezydium Socjalistycznej Republiki Chorwacji (kolegialnej głowy państwa). Od 20 listopada 1985 do 10 maja 1986 kierowała nim po śmierci Pero Cara. Działaczka stowarzyszenia kulturalnego Čakavski sabor, kierowała nim w latach 1986–1990. Po upadku Jugosławii działała w Socjaldemokratycznej Partii Chorwacji, wycofała się z życia politycznego.
29 czerwca 2020 pochowana na Cmentarzu Mirogoj
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu w Zagrzebiu Kategoria:Chorwaccy dziennikarze Kategoria:Chorwaccy parlamentarzyści Kategoria:Chorwaccy publicyści Kategoria:Członkowie Komitetu Centralnego Związku Komunistów Jugosławii Kategoria:Członkowie ruchu oporu w czasie II wojny światowej Kategoria:Jugosłowiańscy dziennikarze Kategoria:Jugosłowiańscy parlamentarzyści Kategoria:Ludzie związani z Pulą Kategoria:Ludzie związani z Rijeką Kategoria:Politycy Związku Komunistów Chorwacji Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu w Zagrzebiu Kategoria:Politycy Socjaldemokratycznej Partii Chorwacji Kategoria:Przewodniczący Prezydium Socjalistycznej Republiki Chorwacji Kategoria:Żołnierze Narodowej Armii Wyzwolenia Jugosławii Kategoria:Urodzeni w 1926 Kategoria:Zmarli w 2020