Wiesław Podgórski ps. Crico (ur. 14 marca 1952 w Bytomiu, zm. 29 czerwca 2011) – polski artysta cyrkowy (klaun, brzuchomówca) oraz przedsiębiorca, współwłaściciel sieci parków rozrywki Cricoland.
Życiorys Ukończył Zespół Szkół Żeglugi Śródlądowej im. Bohaterów Westerplatte w Kędzierzynie-Koźlu. Po zakończeniu edukacji pracował na jachtach turystycznych wykonujących rejsy po Morzu Bałtyckim. W 1974 roku, w wyniku ogłoszenia prasowego, przystąpił do egzaminu, a następnie zdał do Państwowego Studium Cyrkowego w Julinku, gdzie poszukiwano kandydatów na klaunów (przyjęto cztery osoby na osiemdziesięciu kandydatów). Po ukończeniu nauki otrzymał angaż do zespołu Cyrku Wielkiego, gdzie doskonalił swoje umiejętności pod okiem jednego z mistrzów fachu – Edwarda Dworakowskiego. Wraz Cyrkiem, jako Crico odwiedził większość krajów bloku wschodniego, a także m.in. Japonię, Francję, Hiszpanię oraz Monako, gdzie został przedstawiony księciu Rainierowi III.
Wprowadzenie stanu wojennego w 1981 roku mocno ograniczyło działalność cyrków. Podgórski początkowo myślał o zorganizowaniu własnego zespołu cyrkowego, jednak z braku środków wybrał działalność związaną z prowadzeniem objazdowego lunaparku. Swoje pierwsze przedsięwzięcie nazwał Rex i rozpoczął objazd po Polsce, systematycznie zwiększając ilość urządzeń wesołego miasteczka.
Po zmianach politycznych w 1989 roku na krótko powrócił do pomysłu na własny cyrk. Zrezygnował jednak i – wykorzystując znajomości zawarte podczas podróży z Cyrkiem Wielkim – rozpoczął inwestowanie w branże lunaparków. Wraz z Niemcem Ulrichem Schubertem założył spółkę joint venture Cricoland i rozpoczął budowę pierwszego obiektu w Gdańsku, na placu Zebrań Ludowych. Obiekt został otwarty w 1991 roku. W kolejnych latach powstały następne wesołe miasteczka: w Warszawie (najpierw obok Stadionu Dziesięciolecia, a następnie na Placu Defilad), Lublinie (Park Ludowy) oraz Wrocławiu (Plac Społeczny, 1994–1998). Podgórski zaczął prowadzić działalność charytatywną, a w 1995 roku został odznaczony Orderem Uśmiechu.
Działalność spółki, pomimo rozmachu oraz początkowego zachwytu odwiedzających, nie była wolna od problemów. Sprowadzone do Polski karuzele i inne urządzenia nie były maszynami nowymi. Ich stan techniczny z biegiem czasu się pogarszał. Przeprowadzane kontrole (np. w 1992 roku w Gdańsku) wykazały, że część nie miała wymaganych dokumentów technicznych. Pojawiały się również skargi na pracowników oraz problemy z warunkami pracy i trzymania zwierząt. Zdarzały się również wypadki (m.in. staranowanie dziewięciolatki przez elektryczny samochodzik w Gdańsku w 1992 roku oraz pożar Pałacu Strachów w Warszawie w Dzień Dziecka w 1993 roku). Zdarzeniem, które ostatecznie pogrzebało przedsięwzięcie, był wypadek w Gdańsku w dniu 8 maja 1997 roku, kiedy to podczas pracy z karuzeli „Round Up” odpadły niedomknięte drzwi, które raniły trzech chłopców. Po tym wydarzeniu władze miasta nie przedłużyły ze spółką umowy dzierżawy, która wygasła z końcem 1997 roku. Rozpoczęły się także postępowania sądowe, do których doszły nieopłacone należności skarbowe oraz zadłużenie wobec prywatnych wierzycieli. Ostatecznie, w 1998 roku ogłoszono upadłość spółki.
Po krachu przedsięwzięcia nadal działał w branży rozrywkowej. Prowadził niewielki lunapark w Powsinie, pracował jako klaun i artysta eventowy. Próbował swoich sił w polityce: najpierw założył Partię Uśmiechu, a następnie związał się z Samoobroną RP. Kiedy w 2006 roku Andrzej Lepper został mianowany wicepremierem i ministrem rolnictwa i rozwoju wsi, Podgórski został jego doradcą ds. kultury i dziedzictwa narodowego. Planował realizację wielu przedsięwzięć, a najbardziej spektakularnym miało być utworzenie plenerowej makiety bitwy pod Grunwaldem. Po wyborach parlamentarnych w 2007 roku zarejestrował się jako lobbysta.
Zmarł śmiercią samobójczą. Pochowany został na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie (sektor: W-VIII-8, rząd: 2, kwatera: 12).
Filmografia Kryminalni (2005) – Filipiak (odc. 15) Klan (2005) – kontroler biletów (odc. 1015) Job, czyli ostatnia szara komórka (2006) – klient AGD Pitbull (2007) – ojciec Roberta Drabika (odc. 6) Daleko od noszy (2010) – pacjent z opalenizną (odc. 183, 184) Źródło: Film Polski
Nagrody i odznaczenia Order Uśmiechu (1995)
Przypisy
Kategoria:Ludzie urodzeni w Bytomiu Kategoria:Klauni Kategoria:Odznaczeni Orderem Uśmiechu Kategoria:Politycy Samoobrony Kategoria:Polscy aktorzy filmowi Kategoria:Polscy aktorzy telewizyjni Kategoria:Polscy artyści cyrkowi Kategoria:Polscy przedsiębiorcy XX wieku Kategoria:Polscy samobójcy Kategoria:Urodzeni w 1952 Kategoria:Zmarli w 2011 Kategoria:Pochowani na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie