Tadeusz Nowicki (ur. 26 października 1894 w Bursztnie, zm. 4 stycznia 1937 w Łodzi) – kapral Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Wojciecha i Magdaleny z Budnychów urodzony 26 października 1894 w Bursztynie, w ówczesnym powiecie rohatyńskim Królestwa Galicji i Lodomerii. Jako dziecko został sierotą. Wychowywał się u rodziny, która nie zadbała o jego wykształcenie. Po ukończeniu 18 lat został czeladnikiem ślusarskim. Przed I wojną światową przez miesiąc należał do Drużyny „Sokoła”.

5 września 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w szeregach 8 kompanii 3 pułku piechoty. 1 maja 1916 pod Wołczeckiem został ranny. Leczył się w Maniewiczach. 27 maja 1916 był wymieniony w spisie 2 kompanii marszowej wysłanej z Kozienic na front wołyński. Następnie kontynuował służbę w 2 oddziale karabinów maszynowych 3 pułku piechoty. 28 marca 1917 został wymieniony we wniosku o odznaczenie austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) przeniesiony do Polskiego Korpusu Posiłkowego i przydzielony do służby w piekarni polowej 2 pułku piechoty. Internowany w Száldobos i Bustyaháza, skąd został wcielony do austriackiego 55 pułku piechoty. Na froncie włoskim dostał się do niewoli. Od 15 kwietnia 1919 służył w Armii Polskiej we Francji. Został przydzielony do 1 pułku czołgów, w którym po przeszkoleniu został dowódcą czołgu w I sekcji 1 kompanii czołgów. Wyróżnił się 2 sierpnia 1920 w obronie Łomży. 28 grudnia 1920 został stale urlopowany. 19 lipca 1924 został przeniesiony do rezerwy, a 31 grudnia 1934 do pospolitego ruszenia z bronią.

W 1921 pracował w 1 pułku czołgów, a po jego rozwiązaniu przez dwa lata pracował sezonowo. Od 1924 do 8 września 1928 ponownie procował w odtworzonym 1 pułku czołgów w Żurawicy. W marcu 1929 został zatrudniony w 4 dywizjonie samochodowym w Łodzi w charakterze woźnego warsztatów. Po 9 czerwca 1933 został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Kutno na stanowisko starszego woźnego, gdzie pracował do końca 1935. W 1936 przeniósł się do Łodzi i zamieszkał przy ul. Płockiej 1.

4 stycznia 1937 w domu przy ul. Mazurskiej 6 w Łodzi-Chojnach został zastrzelony z rewolweru przez Wiktorię Gusztan, żonę Bronisława, posterunkowego Policji Państwowej. Wiktoria Gusztan po zabójstwie usiłowała popełnić samobójstwo. Z enuncjacji prasowych wynikało, że Tadeusz Nowicki „żył w wolnym związku z młodszą siostrą Gusztanowej”. Bronisław Gusztan (1901–1940) został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Kalininie i pogrzebany w Miednoje.

Tadeusz Nowicki był żonaty, miał dwie córki: Halinę Irenę (ur. 1921) i Lucynę (ur. 1927).

Ordery i odznaczenia Szef Biura Kapituły Ordery Wojennego „Virtuti Militari”, ppłk Franciszek Sobolta przygotowując odpowiedź dla szefa Gabinetu Wojskowego Prezydenta Rzeczypospolitej na pismo z 19 sierpnia 1935 stwierdził:

Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3445 – 13 czerwca 1921 Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7445 – 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – 17 marca 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Krzyż Walecznych nr 58653 „za czyny orężne w bojach b. 3 pp Leg. Pol.” Odznaka za Rany i Kontuzje z jedną gwiazdką Odznaka „Znak Pancerny” nr 121 – 19 marca 1933

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Stałych Drużyn Sokolich Kategoria:Internowani w Bustyaháza Kategoria:Internowani w Száldobos Kategoria:Ludzie urodzeni w Bursztynie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni odznaką „Znak Pancerny” Kategoria:Ofiary zabójstw w II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1937 Kategoria:Żołnierze 1 Pułku Czołgów (II RP) Kategoria:Żołnierze II Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze Armii Polskiej we Francji 1917–1919 Kategoria:Żołnierze Polskiego Korpusu Posiłkowego