Marcin Koniorczyk – polski inżynier lądowy, matematyk i nauczyciel akademicki, profesor nauk inżynieryjno-technicznych związany z Politechniką Łódzką. Specjalizuje się w fizyce budowli, trwałości materiałów budowlanych oraz modelowaniu procesów transportu masy i energii w ośrodkach porowatych.
Życiorys Ukończył studia na Wydziale Budownictwa Politechniki Śląskiej w 2000. Stopień doktora nauk technicznych w dyscyplinie budownictwo uzyskał w 2005 na Wydziale Budownictwa, Architektury i Inżynierii Środowiska Politechniki Łódzkiej na podstawie napisanej pod kierunkiem Dariusza Gawina dysertacji Sprzężone procesy transportu soli, wilgoci i energii w porowatych materiałach budowlanych. Tamże w 2013 uzyskał habilitację w dziedzinie nauk technicznych, dyscyplina budownictwo, przedstawiwszy dzieło Transport i krystalizacja soli w materiałach budowlanych. Dorobek naukowy wzbogacił w 2017 doktoratem z zakresu matematyki, nadanym przez Wydział Fizyki Technicznej, Informatyki i Matematyki Stosowanej PŁ, na podstawie napisanej pod kierunkiem dysertacji Twierdzenia o globalnym dyfeomorfizmie i ich zastosowania. Postanowieniem Prezydenta RP z 14 lutego 2023 otrzymał tytuł profesora nauk inżynieryjno-technicznych w dyscyplinie inżynieria lądowa i transport.
W 2005 został zatrudniony na Politechnice Łódzkiej. Pełnił kolejno funkcje w Katedrze Fizyki Materiałów Budowlanych i Budownictwa Zrównoważonego (gdzie był kierownikiem Zakładu Materiałów Budowlanych) oraz kierownika Katedry Budownictwa Betonowego. Ponadto sprawował funkcję kierownika studiów doktoranckich na Wydziale Budownictwa, Architektury i Inżynierii Środowiska PŁ.
Działalność naukowa i dydaktyczna Marcin Koniorczyk zajmuje się teoretycznymi i doświadczalnymi analizami sprzężonych procesów transportu masy i energii w odkształcalnych ośrodkach porowatych, ze szczególnym uwzględnieniem przemian fazowych (w tym zamarzania wody i krystalizacji soli). Prowadzi badania nad trwałością i korozją kompozytów cementowych i betonów, wyrobów ceramicznych oraz nad wpływem wilgoci na właściwości mechaniczne drewna; zajmuje się również metodami zabezpieczania materiałów budowlanych przez korozją, w tym wewnętrzną hydrofobizacją betonów i hydrofobizacją murów.
Jest współtwórcą stanowisk badawczych przeznaczonych do pomiaru destrukcji materiałów porowatych pod wpływem cyklicznego zamrażania i krystalizacji soli. Uczestniczył w opracowaniu technologii unieszkodliwiania odpadów medycznych i ich wbudowywania w strukturę betonu. Projektuje programy komputerowe do symulacji i oceny trwałości materiałów w środowiskach korozyjnych.
Odbył staż podoktorski w Królewskim Instytucie Technicznym (KTH) w Sztokholmie. Jego dorobek obejmuje ponad 120 publikacji naukowych, w tym artykuły w czasopismach indeksowanych w bazie Journal Citation Reports (JCR), m.in. w „”. Członek Komitetu Fizyki Budowli przy Komitecie Inżynierii Lądowej i Wodnej Polskiej Akademii Nauk (KILiW PAN) oraz dwóch komitetów technicznych The International Union of Laboratories and Experts in Construction Materials, Systems and Structures (RILEM).
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Politechniki Śląskiej Kategoria:Członkowie Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Łódzkiej Kategoria:Polscy inżynierowie budownictwa Kategoria:Polscy matematycy XXI wieku Kategoria:Urodzeni w XX wieku