Wiewiórka kaukaska, także wiewiórka perska (Sciurus anomalus) – gatunek gryzonia z rodziny wiewiórkowatych.

Występowanie Występuje w południowo-zachodniej Azji. Zasięg jest porozrywany i gatunek dzieli się na trzy podgatunki: Sciurus anomalus anomalus Güldenstädt, 1785; Sciurus anomalus syriacus Ehrenberg, 1828; Sciurus anomalus pallescens (Gray, 1867).

Podgatunek Sciurus anomalus anomalus występuje na Zakaukaziu na północ do południowych stoków Wielkiego Kaukazu, w tym w Gruzji, Armenii i Azerbejdżanie, prawie w całej Turcji, w tym na wyspie Imroz, greckiej wyspie Lesbos, a prawdopodobnie także w północnym Iraku.

Podgatunek Sciurus anomalus syriacus występuje w Libanie, Syrii, Izraelu, Jordanii, a potencjalnie także w południowej Turcji.

Podgatunek Sciurus anomalus pallescens występuje w Iraku i górach Zagros w zachodnim Iranie oraz w ostanie Fars (południowy Iran).

Wiewiórka ta spotykana jest w pasie lasów bukowych, orzechowych oraz w sadach, aż do górnej granicy lasu. Zamieszkuje również nizinne lasy dębowo-wiązowe. Zimą wiewiórka koncentruje się w sadach orzechowych i kasztanowych u podnóża gór. Żyje w dziuplach drzew i nie buduje gniazd na zewnątrz.

Charakterystyka Wygląd Długość ciała: 215–255 mm, ogon: 130–160 mm, tylna łapa: 52–58 mm, ucho: 23–28 mm. W przeciwieństwie do wiewiórki pospolitej zimowe ubarwienie futra niewiele różni się od letniego. Spód ciała jest jasny, rdzawy; wierzchnia strona jest brązowoszara, przechodząca z tyłu w brązowoczarną. Uszy są krótsze i pozbawione kępek włosów. Na podeszwie tylnej łapy znajduje się sześć modzeli. U większości osobników nie występuje przedtrzonowiec (rzadziej występuje po jednej stronie szczęki lub widoczne są jego częściowo przerośnięte zębodoły). Pierwszy trzonowiec jest stosunkowo większy niż u wiewiórki pospolitej. Czaszka wyróżnia się również węższym rozstawieniem łuków jarzmowych, krótszą częścią nosową, mniej rozdętą puszką mózgową, nieco innym kształtem szwu wieńcowego i otworów podoczodołowych oraz słabszymi siekaczami.

Pokarm Jej dieta składa się głównie z nasion buka, orzecha włoskiego i leszczyny, a także z różnych innych nasion i owoców; zjada również owady, jaja ptaków i pisklęta. Gromadzi duże zapasy na zimę, umieszczając je w prostych norach pod korzeniami drzew.

Rozmnażanie Rozmnażanie odbywa się raz w roku. W każdym miocie rodzi się 3–7 młodych.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Wiewiórki Kategoria:Ssaki Azji Kategoria:Ssaki Europy Kategoria:Fauna Azerbejdżanu Kategoria:Fauna Gruzji Kategoria:Fauna Armenii Kategoria:Fauna Grecji Kategoria:Fauna Iraku Kategoria:Fauna Turcji Kategoria:Fauna Libanu Kategoria:Fauna Syrii Kategoria:Fauna Iranu Kategoria:Fauna Izraela Kategoria:Fauna Jordanii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1785 roku