Chorągiew rajtarii koronnej Achacego Brandta – oddział koronny autoramentu cudzoziemskiego wojska I Rzeczypospolitej połowy XVII wieku (okresu powstania Chmielnickiego).
Charakterystyka W pierwszej połowie XVII w. wojska zaciężne dzielono na dwa rodzaje: autoramentu polskiego i autoramentu cudzoziemskiego różniące się między sobą sposobem zaciągu i organizacją. Rajtaria zaliczana była do autoramentu cudzoziemskiego i werbowana była systemem wolnego bębna, czyli w dobrach królewskich i duchownych. Początkowo organizowana była na wzór jazdy cesarskiej w duże regimenty. W miarę redukcji, rajtarię (arkebuzerię) tworzyły mniejsze jednostki liczące po 100–200 koni, a dowodzone przez kapitanów lub pułkowników. Występowały chorągwie lub kornety (zwykle 100-konne), szwadrony liczące kilka chorągwi i silne regimenty, dochodzące do 800 koni.
W XVII wieku wojska Rzeczypospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Carstwem Moskiewskim, Tatarami Chanatu Krymskiego i Imperium Osmańskim.
Klęska piławiecka postawiła władze Rzeczypospolitej w obliczu braku armii. Ogłoszono więc pośpiesznie nowe zaciągi, określane przez źródła jako „lwowski” i „zamojski”. Planowano utworzyć sześć jednostek rajtarii – razem 1400 koni. Dla zachęcenia do wstępowania w szeregi wojska, podwyższono znacznie stawki żołdu. W pierwszym kwartale 1649 chorągiew rajtarii Achacego Brandta liczyła 100 koni.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Chorągwie rajtarii koronne Kategoria:Chorągwie autoramentu cudzoziemskiego Kategoria:Jazda koronna w dobie powstania Chmielnickiego