thumb Lejkownik blady, lejkownik bezwonny (Pseudoclitocybe expallens (Pers.) M.M. Moser) – gatunek grzybów z rodziny lejkownikowatych (Pseudoclitocybaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Pseudoclitocybe, Pseudoclitocybaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisał go w 1801 r. Christiaan Hendrik Persoon, nadając mu nazwę Agaricus expallens. W 1967 r. Meinhard Michael Moser przeniósł go do rodzaju Psathyrella. Niektóre inne synonimy: Clitocybe expallens (Pers.) P. Kumm. 1871 Cantharellula expallens (Pers.) P.D. Orton 1960 Clitocybe expallens var. trivialis (Fr.) Sacc. 1887 Władysław Wojewoda w 1999 r. nadał mu polską nazwę lejkownik bezwonny, w 2003 r. zmienił ją na lejkówka bezwonna (dla synonimu Clitocybe pseudoobbata). Ta nazwa jednak jest niespójna z aktualną nazwą naukową. W internetowym atlasie grzybów ma nazwę lejkownik blady. Niektóre atlasy grzybów podają nazwę lejkownik bezwonny.
Morfologia Kapelusz Średnica 2–4 cm, za młodu łukowaty, ale bardzo szybko staje się płasko rozpostarty i na środku wklęsły, czasami głęboko. Brzegi są prążkowane i u młodych okazów podwinięte, ale szybko rozprostowują się. Jest silnie higrofaniczny, skórzasty, gładki, nagi i cienki. W czasie wilgotnej pogody ma kolor jasnosiwobrązowy lub ciemnosiwobrązowy, w czasie suchej pogody staje się jaśniejszy. Blaszki Głęboko zbiegające na trzon, dość rzadkie, początkowo białe, później siwe. Trzon Wysokość 3–6 cm, grubość 0,3–0,7 cm, kształt walcowaty, czasami zakrzywiony. Powierzchnia gładka, w kolorze od siwobrązowego do jasnoochrowego, pod kapeluszem białawo jedwabista. Miąższ Wodnisty, sprężysty, bardzo cienki, bez zapachu. Wysyp zarodników Biały. Zarodniki gładkie, bezbarwne, o rozmiarach 7,5–9 × 5,4–6,5 μm Gatunki podobne Bardzo podobny jest lejkownik kubkowatokapeluszowy (Pseudoclitocybe cyathiformis). Różni się rozmiarem (jest większy), jest też ciemniejszy i ma bardzo długo podwinięty brzeg kapelusza.
Występowanie i siedlisko Opisano występowanie tego gatunku w Ameryce Północnej i Południowej, Europie, Azji i Afryce. W Polsce W. Wojewoda w 2003 r. przytoczył 4 stanowiska, w późniejszych latach podano następne. Aktualne stanowiska podaje także internetowy atlas grzybów. Znajduje się w nim na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną.
Grzyb saprotroficzny. Preferuje miejsca świetliste. Występuje na obrzeżach lasów i na polankach, łąkach, pastwiskach, trawnikach, w parkach, czy w świetlistych miejscach w lesie. Owocniki pojawiają się od września do listopada.
Grzyb jadalny.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Pseudoclitocybaceae