Wehrkraftzersetzung – czyn zabroniony występujący w niemieckim sądownictwie wojskowym w okresie III Rzeszy.
Termin Wehrkraftzersetzung jest w literaturze polskiej różnie tłumaczony, m.in. jako: „podważanie morale wojskowego”, „działalność wywrotowa wysiłku wojennego”, „bunt” i „defetyzm”.
Termin ten został wprowadzony do niemieckiego prawodawstwa w 1938 r. jako paragraf 5 w rozporządzeniu :s:de:Verordnung über das Sonderstrafrecht im Kriege und bei besonderem Einsatz..
Paragraf 5 regulował procedury karania zarówno żołnierzy, jak i osób cywilnych za osłabianie zdolności obronnych Wehrmachtu.
Paragraf ten był drastycznym instrumentem nazistowskiego terroru i wyjątkowo dobrze nadawał się do zwalczania przeciwników politycznych. Z jego pomocą sędziowie nazistowscy starali się groźbami kary śmierci zdusić w zarodku jakiekolwiek próby sprzeciwu wobec reżimu.
Jak pisał , paragraf 5 miał służyć temu, aby „wola obrony i walki w narodzie niemieckim pozostała niezłomna pomimo niezwykłego ciężaru losu, jakiego on doświadczał”E. Schwinge, Militärstrafgesetzbuch nebst Kriegssonderstrafrechtsverordnung, Berlin 1943, s. 397..
Uchwalona w 1998 roku ustawa o uchyleniu niesłusznych wyroków narodowosocjalistycznych w systemie sądownictwa karnego uchylała większość wyroków sądownictwa nazistowskiego. Określała szczegółowo kilkadziesiąt rozporządzeń, na podstawie których wydane wyroki zostały anulowane. Do najważniejszych kategorii czynów należała odmowa służby wojskowej oraz Wehrkraftzersetzung.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historia prawa niemieckiego Kategoria:Prawo wojskowe Kategoria:Narodowy socjalizm