Bahaizm w Afganistanie – historia i sytuacja wyznawców bahaizmu w Afganistanie. Religia ta zaczęła rozwijać się w tym kraju na początku XX wieku, a pierwsza afgańska wspólnota bahaicka została utworzona w 1966 roku.
Historia Pod koniec lat 30. XX wieku Shoghi Effendi zwrócił się do irańskich bahaitów o podjęcie działalności pionierskiej w Afganistanie. W kolejnych latach przybywali oni do tego kraju, jednak nie wszyscy mogli pozostać tam na stałe ze względu na trudności związane z przedłużeniem lub uzyskaniem prawa pobytu.
W 1966 roku powstała pierwsza afgańska wspólnota bahaicka. Trzy lata później utworzono pierwsze Zgromadzenie Duchowe w Afganistanie, a w 1970 roku powołano kolejne tego typu jednostki. W 1972 roku utworzono Narodowe Zgromadzenie Duchowe. W połowie lat 70. XX wieku liczba członków afgańskiej wspólnoty bahaickiej wynosiła około 400 osób, z czego większość pochodziła z Iranu. W 1978 roku część bahaitów została uwięziona, jednak odzyskała wolność po ponad roku.
Według szacunków z 1990 roku wspólnota bahaicka w Afganistanie liczyła ok. 19,5 tys. osób, natomiast w 2000 roku jej liczebność miała przekraczać 23 tys. wiernych. W 1995 roku powstało Zgromadzenie Duchowe w Mazar-i Szarif, a po przejęciu władzy przez talibów sytuacja bahaitów uległa pogorszeniu; w 1998 roku wielu członków wspólnoty zostało aresztowanych, a część opuściła Afganistan. Po upadku rządów talibów część afgańskich bahaitów wróciła do kraju.
W maju 2007 roku organ działający przy Sądzie Najwyższym, odpowiedzialny za wydawanie opinii religijnych, wydał orzeczenie dotyczące statusu bahaizmu. W dokumencie uznano tę religię za odrębną od islamu oraz zakwalifikowano jej wyznawanie jako przejaw bluźnierstwa. Stwierdzono również, że konwertyci z islamu na bahaizm są uznawani za apostatów. Przypisy
Afganistan Kategoria:Religia w Afganistanie