mały|Posadzka z wapienia ortocerasowego w katedrze w Viborgu Wapień ortocerasowy – zbiorcze określenie wapieni ordowickich, charakteryzujących się licznym występowaniem głowonogów ortokonowych (o prostych muszlach), dawniej zaliczanych do szeroko ujmowanego rodzaju Orthoceras.
Opis i występowanie mały|Narzutniak dolnego czerwonego wapienia ortocerasowego, znaleziony w okolicach Gerswalde (Brandenburgia) Wapienie ortocerasowe są to pelagiczne wapienie, obfitujące w skamieniałe muszle łodzikowców z rodzaju Orthoceras i pokrewnych. Występują w kilku poziomach ordowiku na Olandii, w kilku miejscach południowej Szwecji i w rowie Oslo w Norwegii. Wyróżnia się dolne czerwone wapienie ortocerasowe, dolne szare w. o. (), środkowe szare w. o. (arenig–lanwirn), środkowe i górne czerwone w. o. (lanwirn) i górne szare w. o. (). Na niżu środkowoeuropejskim (w Polsce i w Niemczech) wapienie te spotyka się jako narzutniaki.
Czasami tego samego terminu używa się również dla określenia podobnych wapieni innego wieku i z innych obszarów, na przykład sylurskich wapieni ortocerasowych z Sardynii.
Zastosowanie Wapienie ortocerasowe eksploatowano w kamieniołomach na Olandii. Były one cennym surowcem kamieniarskim, a ich eksport datuje się już od czasów Wikingów. W Polsce można je spotkać w wielu budowlach. Na przykład posadzka w katedrze oliwskiej wykonana jest z olandzkich wapieni ortocerasowych. Zostały także użyte do ozdoby wielu budynków północnej (portale w katedrze oliwskiej, epitafia w bazylice Mariackiej i innych kościołach Gdańska), a nawet środkowej Polski (katedry gnieźnieńska i poznańska).
Przypisy
Kategoria:Wapień Kategoria:Ordowik