Łojek grubostrzępkowy (Sebacina dimitica Oberw.) – gatunek grzybów z rodziny łojówkowatych (Sebacinaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Sebacina, Sebacinaceae, Sebacinales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisał go w 1963 roku Franz Oberwinkler na próchniejącym drewnie w Niemczech. Brak synonimów. Polską nazwę nadał Władysław Wojewoda w 1977 r.
Morfologia Owocnik Na podłożu tworzy stosunkowo grubą, niebieskoszarą, galaretowatą powłokę. Ma gładką, brudnożółtawą, a po wyschnięciu szaroniebieską powierzchnię, jest mocno przytwierdzony do drewna, bez włóknistej obwódki na krawędzi. Cechy mikroskopowe Podstawki 15–18 × 12–14 μm, szeroko elipsoidalne, z przegrodą u podstawy, wyrastające na końcach rozgałęzionych, bezbarwnych, cienkościennych strzępek bez wypustek o grubości 2–3 μm, osadzone w galaretowatej, amorficznej masie. Oprócz tych strzępek występują bardzo liczne i wyraźne grubościenne, refrakcyjne, długie i wygięte, giętkie, bezbarwne, dekstrynoidalne strzępki. Bazydiospory 10–12 × 7,5–9,5 μm, szeroko jajowato-elipsoidalne, prawie proste po stronie brzusznej, wypukłe po stronie grzbietowej i najszersze mniej więcej w dolnej ⅓, z krótkim, ale dość mocnym wierzchołkiem, cienkościenne, początkowo o gęsto ziarnistej zawartości, później jednorodne, bezbarwne, nieamyloidalne.
Występowanie i siedlisko Znane jest występowanie łojka naziemnego w Ameryce Północnej, Ameryce Środkowej i Europie, w tym także w Polsce.
Nadrzewny saprotrof. Rozwija się w lasach na próchniejącym drewnie.
Przypisy
Kategoria:Łojówkowate Kategoria:Mykobiota Polski