Bartosz Taborowicz (zm. do 1511) – marszałek hospodarski (1494).
Biografia Taborowicz, rzadziej zapisywany jako Tabor lub Taborewicz, znany był pod imieniem Bartłomiej, lecz częściej pod deminutywem Bartosz. Syn , namiestnika (starosty) ejszyskiego; brat biskupa wileńskiego Wojciecha Tabora, a także Jana Olechnowicza Taborowicza i Jurija (Jurgi). Prawdopodobnie studiował na Akademii Krakowskiej i był uczestnikiem wyprawy na Śląsk przeciwko Maciejowi Korwinowi (1474).
Dworzanin hospodarski (1487), jako marszałek hospodarski po raz pierwszy wystąpił 4 lipca 1494 r., po reformie urzędu marszałkowskiego przez wielkiego księcia Aleksandra. Bartosz Taborowicz był wówczas także namiestnikiem mejszagolskim i dubińskim. Swoje urzędy zawdzięczał protekcji brata Wojciecha. Brał udział w zawarciu sojuszu inflancko-litewskiego przeciwko Moskwie oraz w negocjacjach przed unią mielnicką.
Po ojcu odziedziczył Merecz i , miał dwór w Wilnie, a z nadania wielkoksiążęcego posiadał Surwiliszki. 14 marca 1505 r. Aleksander Jagiellończyk odebrał jednak Bartoszowi Surwiliszki i nadał je biskupowi żmudzkiemu Marcinowi Lintfariemu, postrzeganemu jako polityczny przeciwnik biskupa wileńskiego Wojciecha, który w tym okresie był w konflikcie z wielkim księciem. Jednak już 26 września 1505 Taborowicz otrzymał od Aleksandra Zblany.
Zdaniem Lulewicza i Pietkiewicza Bartosz Taborowicz zmarł w końcu 1505 r., według Szulca żył jeszcze do 1511 r. i prawdopodobnie powierzono mu misję ustalenia granicy między Mazowszem a ziemią drohicką.
Bartosz Taborowicz ożenił się z z Niemirowiczów herbu Jastrzębiec, córką namiestnika brańskiego i bielskiego . Prawdopodobnie małżeństwo nie doczekało się potomstwa. Bartosz i Hanna adoptowali Jerzego Ilinicza.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Marszałkowie hospodarscy Bartosz Kategoria:Szlachta Wielkiego Księstwa Litewskiego